Lech Kuropatwiński - Wikiwand
For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Lech Kuropatwiński.

Lech Kuropatwiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Lech Kuropatwiński
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1947
Grodno
Przewodniczący Samoobrony
Okres od 11 sierpnia 2012[1]
Przynależność polityczna Samoobrona
Poprzednik Andrzej Prochoń

Lech Stefan Kuropatwiński (ur. 4 lipca 1947 w Grodnie) – polski polityk, technik rolnik, przedsiębiorca, samorządowiec, działacz związkowy, poseł na Sejm IV i V kadencji.

Życiorys

Wykształcenie i praca zawodowa

W 1978 ukończył Średnie Studium Zawodowe w Kowalu. W latach 1969–1989 był kierownikiem gospodarstwa Spółdzielni Kółek Rolniczych w Kowalu. Następnie, do 2000 prowadził działalność gospodarczą. Był właścicielem m.in. zakładu masarskiego. W latach 2000–2001 prowadził 5-hektarowe gospodarstwo rolne w Strzałach.

Od 2007 do 2008 pracował w regionalnym oddziale Agencji Nieruchomości Rolnych[2]. W 2008 został członkiem Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia w Toruniu[3].

Działalność publiczna

Od 1970 do 1989 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1976 do 1998 zasiadał w radzie narodowej, a następnie radzie gminy Kowal. W latach 1985–1989 był też delegatem do Sejmiku Samorządowego Województwa Włocławskiego. W 1997 wstąpił do Związku Zawodowego Rolnictwa „Samoobrona” oraz partii Przymierze Samoobrona. Wszedł do jej rady krajowej i został wiceprzewodniczącym rady wojewódzkiej[4].

W wyborach do Sejmu w 2001 uzyskał mandat poselski na Sejm IV kadencji jako kandydat tego ugrupowania (działającego już jako Samoobrona RP) z okręgu toruńskiego (dostał 2840 głosów)[5]. Pracował w Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa oraz Komisji Polityki Społecznej i Rodziny.

W 2004 Sąd Rejonowy we Włocławku skazał go na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na trzyletni okres próby oraz 5 tys. zł grzywny za podrabianie podpisów na liście płac kilkunastu byłych pracowników swojej upadłej masarni[6]. Wyrok ten został w lipcu 2005 utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy, po odrzuceniu apelacji jego obrony jako „oczywiście bezzasadnej”[7].

W wyborach w 2005, otrzymawszy 6115 głosów, po raz drugi został posłem[8]. Zasiadał w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję (otrzymał 2858 głosów)[9]. W kwietniu 2006 został przewodniczącym kujawsko-pomorskiej Samoobrony RP[10], a w grudniu 2007 wszedł w skład prezydium partii[11].

W wyborach samorządowych w 2010 bez powodzenia kandydował na wójta gminy Kowal (otrzymał 5,99% głosów)[12] i do rady powiatu włocławskiego z listy partii Nasz Dom Polska – Samoobrona Andrzeja Leppera[13]. Wstąpił następnie do tego ugrupowania, a w maju 2011 wszedł w skład jego rady krajowej[14].

W wyborach parlamentarnych w 2011 bez powodzenia kandydował do Sejmu z 1. miejsca listy Polskiej Partii Pracy – Sierpień 80, uzyskując 565 głosów (startował w ramach porozumienia Samoobrony RP z tą partią)[15]. W październiku 2011 został przewodniczącym ZZR „Samoobrona”[16], a w marcu 2012 wiceprzewodniczącym partii Samoobrona[17]. W sierpniu tego samego roku przejął obowiązki szefa partii do czasu wyboru nowych władz (po rezygnacji Andrzeja Prochonia)[18]. Na kongresie 4 listopada 2012 został wybrany na przewodniczącego partii[19]. Dwa lata później ubiegał się o mandat radnego województwa kujawsko-pomorskiego[20], a w 2015 był liderem listy Samoobrony do Sejmu[21]. W 2018 jako przedstawiciel Samoobrony był kandydatem ugrupowania Wolni i Solidarni do sejmiku kujawsko-pomorskiego (nie uzyskał mandatu)[22].

Życie prywatne

Jest żonaty, ma czworo dzieci.

Wyniki wyborcze

Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
2001 Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej Sejm IV kadencji nr 5 2840 (0,87%)T[5]
2005 Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej Sejm V kadencji nr 5 6115 (2,14%)T[8]
2007 Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej Sejm VI kadencji nr 5 2858 (0,73%)N[9]
2011 Polska Partia Pracy Sejm VII kadencji nr 5 565 (0,16%)N[15]
2015 Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej Sejm VIII kadencji nr 5 252 (0,07%)N[21]

Przypisy

  1. Do 4 listopada 2012 jako p.o.
  2. Praca dla posła Kuropatwińskiego. pomorska.pl, 4 grudnia 2007. [dostęp 2020-10-16].
  3. Skład Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia. wup.torun.pl. [dostęp 2020-10-16].
  4. Drużyna Leppera. przeglad-tygodnik.pl, 1 października 2001. [dostęp 2020-10-16].
  5. a b Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 2020-10-17].
  6. Posłowie z wyrokami: Lech Kuropatwiński. interia.pl, 9 listopada 2005. [dostęp 2020-10-16].
  7. Wyrok na posła Samoobrony. gazeta.pl, 21 lipca 2005. [dostęp 2020-10-16].
  8. a b Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2020-10-17].
  9. a b Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2020-10-17].
  10. Kuropatwiński wygrał z Krajewskim. pomorska.pl, 24 kwietnia 2006. [dostęp 2020-10-16].
  11. Komunikat. samoobrona.org.pl, 10 grudnia 2007. [dostęp 2020-10-16].
  12. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2020-10-16].
  13. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2020-10-16].
  14. Kongres Partii. Samoobrona jest. samoobrona.org.pl, 30 maja 2011. [dostęp 2020-10-16].
  15. a b Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2020-10-16].
  16. Władze Związku Zawodowego Rolnictwa „Samoobrona” wybrane na Nadzwyczajnym Zjeździe ZZR Samoobrona w dniu 23.10.2011. samoobrona.org.pl, 25 października 2011. [dostęp 2020-10-16].
  17. Wiadomości. samoobrona.org.pl, 31 marca 2012. [dostęp 2020-10-16].
  18. Informacja. samoobrona.org.pl, 12 sierpnia 2012. [dostęp 2020-10-16].
  19. Wiadomości. samoobrona.org.pl, 5 listopada 2012. [dostęp 2020-10-16].
  20. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2020-10-16].
  21. a b Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2020-10-16].
  22. Serwis PKW – Wybory 2018. [dostęp 2020-10-16].

Bibliografia

  • Strona sejmowa posła V kadencji. [dostęp 2020-10-16].
  • Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. IV kadencja. Przewodnik, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2002.
  • Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. V kadencja. Przewodnik, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2006.
{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Lech Kuropatwiński
Listen to this article