Angela Davis - Wikiwand
For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Angela Davis.

Angela Davis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Angela Davis in 2006.
Angela Davis in 2006.
Davis en Erich Honecker in 1972
Davis en Erich Honecker in 1972

Angela Yvonne Davis (Birmingham (Alabama), 26 januari 1944) is een Amerikaans feministisch filosoof, schrijver,activist en professor.[1] Ze doceert al verschillende decennia aan universiteiten overal in de Verenigde Staten, Europa, Afrika, de Caraïben en de voormalige Sovjet-Unie. Daarnaast heeft ze een groot aantal artikelen, essays en boeken geschreven en uitgegeven.[1]

Persoonlijk

Angela Davis is geboren op 26 januari 1944, in Birmingham, Alabama. Haar moeder, Sallye Bell Davis, speelde een belangrijke rol binnen het Southern Negro Youth Congress, dat banden met de communistische partij van de USA had. Rond de tijd van Davis’ geboorte en haar jeugd verkeerden haar ouders zich in communistische kringen, zij waren goed bevriend met zwarte leden van de Communistische Partij. Haar omgeving heeft Davis sterk beïnvloed: zelf kan ze zich geen tijd herinneren dat ze niet een soort relatie met de partij had. [2]

Davis zat op een gesegregeerde zwarte basisschool en ging naar een ‘middle school’ in Birmingham. Uiteindelijk ging ze in New York naar de progressieve Elisabeth Irwin High School [3], waar Davis zich naar eigen zeggen voor het Marxisme begon te interesseren. [4] In de jaren 1960 studeerde ze Frans en filosofie aan de Sorbonne-universiteit in Parijs.[5]

Opgegroeid in een zuidelijke staat kreeg Davis al snel te maken met segregatie en racisme. Birmingham was eind jaren veertig een van de meest gesegregeerde steden in Amerika. [6] Davis woonde met haar ouders en broers in een wijk van de middenklasse, die ook wel ‘Dynamite Hill’ werd genoemd. De huizen van Afro-Amerikaanse gezinnen werden met dynamiet en ontploffingen geterroriseerd door de Ku Klux Klan, zo frequent dat het gebied die bijnaam kreeg, en Birmingham zelf de bijnaam ‘Bombingham.’.[6] Davis heeft zelf ook discriminatie ondervonden, en kende de meisjes die slachtoffer waren van het kerkbombardement in Birmingham in 1963 door de Ku Klux Klan. [3]

Angela Davis was van 1980 tot 1983 gehuwd met Hilton Braithwaite. Ze kwam in 1997 in het tijdschrift Out uit de kast als lesbienne.

Loopbaan

Davis werkte in 1969 en 1970 als docente filosofie aan de Universiteit van Californië - Los Angeles, maar ze werd er ontslagen door haar associatie met de Communistische Partij van de Verenigde Staten en haar "opruiende taal". Na een gewonnen rechtszaak werd ze in haar functie aan de universiteit hersteld, maar in 1970 werd haar leeropdracht niet verlengd.

Door haar banden met de Soledad Brothers werd Davis uiteindelijk beschuldigd van medeplichtigheid aan de moord op rechter Harold Haley in 1970. Davis had de verdediging op zich genomen van drie Afro-Amerikaanse gevangenen (George Jackson, Fleeta Drumgo en John Clutchette). Zo kwam ze in contact met Jonathan Jackson, de broer van een van de drie. Jonathan Jackson trad op als lijfwacht van Davis en ging over tot een gijzelingsactie in een poging de Soledad Brothers vrij te krijgen. Tijdens deze gijzeling werd Haley vermoord.[7] Davis heeft daarvoor enige tijd gevangengezeten, maar is uiteindelijk vrijgesproken. Mogelijke motivatie voor Davis’ medeplichtigheid waren haar connecties met een van de drie gevangenen, George Jackson. Hij was de leider van de Black Panther Party, waar Davis een tijd woordvoerster van was.[8]

Begin jaren 80 doceerde Davis aan de San Francisco State University. Van 1991 tot 2008 was ze professor aan de Universiteit van Californië - Santa Cruz en Rutgers University. In Santa Cruz diende ze een tijdlang als directeur van het departement Feminist Studies. Een van haar specialismen is penitentiaire hervorming. Ze kreeg een eredoctoraat van het California Institute of Integral Studies in 2016.

In 1980 en 1984 was ze kandidaat voor het vicepresidentschap van de Verenigde Staten namens de Communistische Partij van de Verenigde Staten, als running mate van Gus Hall. Het duo behaalde 0,05% (1980) en 0,04% (1984) van de stemmen. Behalve bij de communistische partij was Davis betrokken bij de strijd voor gelijke burgerrechten voor zwarten, bij de Black Panther Party, en bij de protesten tegen de Vietnamoorlog. Davis is een van de ontvangers van de Internationale Lenin-Vredesprijs van 1979, uitgereikt door de Sovjet-Unie. In 1991 verliet Davis de Communistische Partij en richtte ze de Committees of Correspondence for Democracy and Socialism op. Davis is nog altijd actief in communistisch en feministisch activisme.

In september 2018 werd haar door het Birmingham Civil Rights Institute de Fred L. Shuttlesworth Human Rights Award toegekend. Echter in januari 2019 werd bekend gemaakt dat de prijsuitreiking niet door kon gaan alsmede de gala-avond, omdat Davis bij nader inzien toch niet aan alle criteria voldeed. Burgemeester Randall Woodfin van Birmingham (Alabama) toonde zich ontzet over deze beslissing. Volgens hem was de oorzaak van een en ander gelegen in "de proteststemmen die uit de joodse gemeenschap en haar bondgenoten" hadden geklonken. Angela Davis komt al lange tijd op voor de rechten van de Palestijnen en voor de BDS-beweging . Bij het Instituut werd geprotesteerd. Nog in november had de president van het BCRI, Andrea Taylor, gezegd "het geweldig te vinden om de prijs aan zo'n wereldbekende kampioene van de mensenrechten te kunnen uitreiken"[9].

Feministisch activisme

Angela Davis heeft een groot gedeelte van haar werk gewijd aan het onderzoeken naar en het schrijven over vrouwen en feminisme, en dan vooral over de onderdrukking van zwarte vrouwen. Ze zag in dat de zwarte bevrijdingsbeweging niet voor de rechten van de zwarte vrouw opkwam, maar ook dat de feministische beweging zich niet voor de zwarte vrouw inzette. Om deze reden sloot ze zich aan bij de Communistische Partij. In een interview daarover zei ze het volgende:er waren ook zeer sterke seksistische neigingen in de zwarte beweging. In de Student Non-Violent Coordinating Committee (SNCC) bijvoorbeeld, runden wij vrouwen het kantoor, maar toen het tijd werd om de organisatie publiekelijk te vertegenwoordigen op persconferenties en bijeenkomsten, kwamen de mannen tevoorschijn en streken zij de eer op van ons werk. We wisten dat hier iets erg mis was[2]

Samen met Kimberly Crenshaw, die de term intersectionaliteit in 1989 bedacht heeft [10], werd Davis een van de boegbeelden van zwart feminisme.

Davis schreef in 1981 Women, Race and Class, waarin ze de intersectie tussen de vrouwenbeweging, de zwarte bevrijdingsbeweging en de klassenstrijd behandelt.[11] Het boek is een verzameling van dertien essays, die het ontstaan en de progressie van de Amerikaanse beweging van de bevrijding van vrouwen beschrijft. Slavernij in Amerika wordt ook behandeld.[12] Het is Davis’ derde boek en bevat een intersectionele analyse vanuit het Marxistisch feminisme over gender, ras en klasse. Binnen het Marxistisch feminisme wordt intersectionaliteit doorgaans toegepast om de interactie tussen verschillende aspecten van identiteit als resultaat van een gestructureerde, systematische onderdrukking te bestuderen, in het geval van Davis hoe de aspecten gender, ras en klasse interacteren als resultaat van systematische onderdrukking.[13]

Het samenkomen van de factoren gender, ras en klasse in de levens van zwarte vrouwen is in Davis haar werk een belangrijk speerpunt. Davis kan beschouwd worden als een van de grondleggers van het zwarte feminisme. Zwart feminisme zou volgens Davis zijn ontstaan als een theoretische en praktische poging om aan te tonen dat ras, geslacht en klasse onafscheidelijk zijn in de sociale werelden waarin we leven. Ten tijde van de beginjaren van het zwarte feminisme werd aan zwarte vrouwen nog vaak gevraagd te kiezen tussen de zwarte beweging en de vrouwenbeweging en dit was volgens Davis verkeerd. [14]

Angela Davis heeft veel kritiek op het (witte) feminisme. Ze stelt dat wanneer er wordt gesproken over feminisme in de Verenigde Staten, men bijna altijd de neiging heeft om aan te nemen dat dit iets is wat door blanke vrouwen is gecreëerd.  "Vrouwen als Ida B. Wells, vrouwen als Mary Church Terrell, vrouwen als Anna Julia Cooper, zijn verantwoordelijk voor de feministische aanpak die we tegenwoordig meestal intersectionaliteit noemen”.[15] Tijdens een lezing in de Copley Library in 2019 stelde Davis al dat de de witte suffragettes, ondanks dat ze inspiratie haalden uit het activisme van de anti-slavernij beweging, het niet toestonden dat zwarte suffragettes naast hen protesteerden, en toen witte vrouwen stemrecht kregen, stemden ze niet anders dan witte mannen. [16]

Davis voorzag dat de problemen van racisme, seksisme en klassisme zouden blijven, als deze factoren niet allemaal samengevoegd worden in het bestrijden ervan: zwarte vrouwen vielen buiten beschouwing in de zwarte bevrijdingsbeweging en de feministische bewegingen, en binnen de beweging voor zwarte vrouwen werd er gediscrimineerd op basis van economische klasse.[2]

“Elk feminisme dat ons zal helpen om de wereld van vandaag te transformeren, moet in staat zijn om perspectieven op te nemen die de witte suprematie uitdagen” (Davis, 2019). [16]

Bibliografie

  • If They Come in the Morning: Voices of Resistance (1971)
  • Angela Davis: An Autobiography (1974)
  • Joan Little: The Dialectics of Rape (1975)
  • Women, Race, & Class (1983)
  • Women, Culture & Politics, Vintage (1990)
  • The Angela Y. Davis Reader (red. Joy James; 1998)
  • Blues Legacies and Black Feminism: Gertrude "Ma" Rainey, Bessie Smith, and Billie Holiday (1999)
  • Are Prisons Obsolete? (2003)
  • Abolition Democracy: Beyond Prisons, Torture, and Empire (2005)
  • The Meaning of Freedom: And Other Difficult Dialogues (2012)
  • Freedom Is a Constant Struggle: Ferguson, Palestine, and the Foundations of a Movement, Haymarket Books (2015)
Zie de categorie Angela Davis van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Angela Davis
Listen to this article