Joan Laporta - Wikiwand
For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Joan Laporta.

Joan Laporta

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Joan Laporta
Joan Laporta in 2011.
Volledige naam Joan Laporta i Estruch
Geboortedatum 29 juni 1962
Geboorteplaats
Barcelona
Beroep(en) Bestuurder, zakenman, advocaat, politicus
Jaren actief 2003-heden
Dienstjaren
2003-2010
2021-heden
FC Barcelona
FC Barcelona
Portaal 
 
Sport

Joan Laporta i Estruch (Barcelona, 29 juni 1962) is een Spaanse advocaat, politicus en president van FC Barcelona.

Introductie

Laporta volgde zijn rechtenstudie op de Universitat de Barcelona. Na zijn het behalen van zijn masterdiploma richtte hij zijn eigen advocatenkantoor op, Laporta & Arbós. Ook is hij lid van het Parlement van Catalonië als hoofd van de Catalaanse lijst Solidariteit voor Onafhankelijkheid.

Tijdens zijn eerste termijn als president van FC Barcelona was hij de eerste president die alle 6 trofeeën won in 12 maanden. Dit was in 2009.

De verkiezingen van 2021 voor het presidentschap van FC Barcelona werden gewonnen door Laporta, hij kreeg meer dan de helft van de stemmen en zo begon hij aan zijn tweede termijn.

FC Barcelona

Zijn carrière binnen FC Barcelona begon Laporta in de jaren negentig als leider van Elefant Blau (Blauwe Olifant), een oppositiegroep gericht tegen de toenmalige president Josep Lluís Núñez.

In 2003 stelde Laporta zich toch verkiesbaar als president van FC Barcelona. Lange tijd lag hij ver achter op favoriet Lluís Bassat, maar door zijn goede verkiezingscampagne en de steun van Johan Cruijff won Joan Laporta uiteindelijk de verkiezingsstrijd en ging hij zijn eerste termijn in.

Sportieve successen

Onder het bewind van Laporta als voorzitter van FC Barcelona kende de club sportief gezien een zeer succesvolle periode, vooral in het voetbal. Aitor Beguiristain, oud-speler van de club, werd door Laporta aangesteld als technisch directeur op het sportieve vlak. Er kwamen verschillende topspelers naar de Catalaanse club, onder wie Ronaldinho (2003), Deco (2004), Samuel Eto'o (2004), Thierry Henry (2007) en Zlatan Ibrahimović (2009). Zijn beleid leidde tot succes: Barça klom uit het sportieve dal waarin het zich sinds 2000 bevond en begon weer prijzen te winnen met de Spaanse landstitel (2005, 2006, 2009, 2010), de Copa del Rey (2009), de UEFA Champions League (2006, 2009) en de wereldbeker (2009) als voornaamste voorbeelden. In het eerste deel van de bestuursperiode van Laporta was de Nederlander Frank Rijkaard de hoofdtrainer. Na twee tegenvallende seizoenen werd hij in 2008 vervangen door voormalig speler Josep Guardiola. Ook de andere prof-takken basketbal, handbal en rolhockey waren succesvol. Zo won het basketbalteam in 2010 de EuroLeague.

Andere successen

Naast de sportieve successen vond Laporta bovendien regelingen om de schulden van de club op te lossen, vergrootte hij de inkomsten van de club, herstelde hij de positie van FC Barcelona als boegbeeld van Catalonië, gaf hij het clubmotto més que un club (meer dan een club) een nieuwe dimensie door middel van een overeenkomst met UNICEF, en weerde hij de hooligans van de Boixos Nois uit Camp Nou. Daarnaast nam het aantal clubleden in de periode-Laporta sterk toe tot recordaantallen.

Bestuurlijke problemen

Op bestuurlijk vlak kende Laporta de nodige problemen. Na zijn verkiezingswinst begon Laporta in 2003 met een directie van vijftien personen, onder wie de vicepresidenten Sandro Rosell, Albert Vicens, Ferran Soriano, Alfons Godall en Marc Ingla. Van dit vijftal bleef alleen Godall tot het einde in functie; de overige vier oorspronkelijke vicepresidenten stapten, evenals verschillende andere directieleden, in de loop der jaren op na onvrede over het beleid van Laporta. Rosell, eerste vicevoorzitter en voormalig directeur van Nike in Zuid-Amerika, was in 2005 de eerste die vertrok na een hevig conflict met Laporta.

In juli 2006 kwam bovendien een procedurele fout aan het licht. Drie socios (clubleden) waren naar de rechtbank gestapt omdat zij vonden dat Laporta de clubstatuten niet had nageleefd en daarom eisten zij dat FC Barcelona met onmiddellijke ingang voorzittersverkiezingen zou houden. De statuten van FC Barcelona schrijven namelijk voor dat elke verkozen voorzitter een mandaat van vier jaar krijgt dat ingaat op 1 juli. Laporta werd voorzitter van Barcelona op 22 juni 2003 en de drie clubleden vonden dat die negen dagen tussen 22 juni en 1 juli voor een heel jaar tellen. Daardoor zou het mandaat van Laporta op 30 juni 2006 afgelopen zijn. Uiteindelijk stelde de rechtbank het drietal in het gelijk en Laporta was genoodzaakt af te treden als clubpresident. De advocaat stelde zich wel opnieuw verkiesbaar. De verkiezingen vonden uiteindelijk niet plaats omdat alleen Laporta het benodigde aantal handtekeningen van 1804 wist te verzamelen om zich verkiesbaar te kunnen stellen. Hij behaalde 8994 steunbetuigingen, terwijl zijn concurrenten de kiesdrempel geen van allen wisten te bereiken. Jaume Guixà kwam tot 1694 handtekeningen, Jordi Medina verzamelde er 1319, Ferrán Estrada dertien en Francesc Liñán slechts een. Hierdoor kon Laporta opnieuw aantreden als president van FC Barcelona.

In juli 2008 stapten Ingla, Soriano en Vicens op als vicepresident na een motie van wantrouwen tegen Laporta. Zestig procent van de clubleden ondersteunde deze motie, waardoor de benodigde 66% voor het uitschrijven van nieuwe verkiezingen net niet werd gehaald en Laporta aanbleef als president.

In juni 2010 liep de tweede termijn van Laporta als clubpresident van FC Barcelona af. Hij schoof Jaume Ferrer, een van zijn vicepresidenten, naar voren als de continuïteitkandidaat in de verkiezingen. Ferrer verloor de verkiezing echter van Sandro Rosell.

Nieuwe verkiezingsdeelname in 2015

In 2015 nam Laporta nogmaals deel aan de verkiezingen voor clubpresident. Hij eindigde uiteindelijk als tweede achter Josep Maria Bartomeu met 33% van de stemmen. Dit pakte echter niet goed uit. Bartomeu kreeg tijdens zijn termijn erg veel kritiek.

Nieuwe verkiezingsdeelname in 2021-heden

In november 2020 kondigde Laporta aan dat hij nogmaals deelnam aan de presidentsverkiezingen van FC Barcelona in 2021. Hij was van mening dat de club een nieuwe start nodig had, een nieuw bestuur, een andere clubcultuur. Het doel was om FC Barcelona weer te herstellen naar oude glorie tijdens zijn eerste termijn.[1] In januari 2021 deed hij officieel mee aan de presidentiële race na het inleveren van 10.252 handtekeningen, waarvan er 9.625 werden goedgekeurd en Laporta was vanaf het begin favoriet om de presidentsverkiezingen te winnen. Op 7 maart won Laporta de presidentsverkiezingen, waarin hij 54,28% van de stemmen kreeg voor Víctor Font en Toni Freixa die 29,99% en 8,58% van de stemmen kregen. Hij volgde Josep Maria Bartomeu op, die in oktober 2020 aftrad om een motie van wantrouwen van de clubleden te voorkomen.[2]

Privé

Laporta was getrouwd met Constanza Echevarría en heeft drie zoons, Pol, Guillem en Jan. Laporta's zoon Pol is een voetballer die speelt als aanvallende middenvelder.

Gewonnen trofeeën door de club tijdens het presidentschap

Referenties

  1. Oude bekende stelt zich kandidaat voor barcelona voorzitterschap. ad.nl. Geraadpleegd op 4 juli 2021.
  2. Succesvolle Laporta keert na elf jaar terug als voorzitter FC Barcelona. NU (7 maart 2021). Geraadpleegd op 4 juli 2021.
Voorganger:
Enric Reyna
President van FC Barcelona
2003-2010
Opvolger:
Sandro Rosell
Voorganger:
Josep Maria Bartomeu
President van FC Barcelona
2021-
Zie de categorie Joan Laporta van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Joan Laporta
Listen to this article