For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Lew Tabackin.

Lew Tabackin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Lew Tabackin
Lew Tabackin
Algemene informatie
Geboren Philadelphia, 26 maart 1940
Land
Vlag van de Verenigde Staten
 Verenigde Staten
Werk
Genre(s) jazz
Beroep muzikant
Instrument(en) tenorsaxofoon, fluit
(en) Allmusic-profiel
Portaal 
Portaalicoon
 
Muziek

Lew Tabackin (Philadelphia (Pennsylvania), 26 maart 1940)[1][2][3] is een Amerikaanse jazzmuzikant (saxofoon, fluit) en orkestleider, samen met zijn echtgenote Toshiko Akiyoshi.

Biografie

Tabackin speelde al op de middelbare school tenorsaxofoon en fluit. Hij studeerde vanaf 1958 aan het conservatorium in Philadelphia fluit en compositie bij Vincent Persochetti, dat hij in 1962 voltooide. Na een onderbreking van 1962 tot 1965 bij de United States Army speelde hij met de jazzgitaristen Tal Farlow en Don Friedman. Bovendien speelde hij in de bigbands van Cab Calloway, Joe Henderson, Thad Jones/Mel Lewis en Maynard Ferguson. Eind jaren 1960 leidde hij in Philadelphia een trio en speelde hij in kleinere bands met Elvin Jones, Donald Byrd, Attila Zoller en Roland Hanna. Hij speelde ook in The Tonight Show, een tv-talkshow met Dick Cavett. In Europa was hij in 1968/1969 solist bij het Danish Radio Orchestra en bij de Hamburg Jazz Workshop van de NDR.

In 1969 trouwde hij met de componiste en pianiste Toshiko Akiyoshi, met wie hij sinds 1968 speelde in een kwartet, in 1970/1971 toerde hij in Japan en na de verhuizing in 1972 naar Los Angeles begon een langjarige partnerschap in eigen bigbands (Toshiko Akiyoshi-Lew Tabackin Bigband tot 1982. Na de verhuizing naar New York formeerden ze het Toshiko Akiyoshi Jazz Orchestra feat. Lew Tabackin), waarin hij ook als een van de hoofdsolisten speelde.

In Los Angeles speelde hij ook met Shelly Manne en in eigen trio's met o.a. Billy Higgins, John Heard en Charlie Haden, later met drummer Joey Baron en bassist Michael Moore. In 1974 bracht hij zijn eerste album Lew Tabackin uit onder zijn eigen naam. Tijdens de jaren 1980 woonde hij weer in New York, won hij meerdere DownBeat-polls als fluitist en nam hij een gerespecteerd album op met Phil Woods. Tijdens de jaren 1990 verschenen albums van zijn eigen bands bij Concord Records. Tegenwoordig (2019) leidt Tabackin een trio met de bassist Yasushi Nakamura en de drummer Mark Taylor.

Discografie

Als leader

Toshiko Akiyoshi/Lew Tabakin Big Band

Als sideman

  • 1970: Donald Byrd: Electric Byrd (Blue Note Records)
  • 1971-80: George Gruntz: The MPS Years (MPS Records)
  • 1980: Phil Woods/Lew Tabackin: Phil Woods/Lew Tabackin (Evidence Records)
  • 1987: Bennie Wallace: The Art of the Saxophone (Denon)
{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Lew Tabackin
Listen to this article

This browser is not supported by Wikiwand :(
Wikiwand requires a browser with modern capabilities in order to provide you with the best reading experience.
Please download and use one of the following browsers:

This article was just edited, click to reload
This article has been deleted on Wikipedia (Why?)

Back to homepage

Please click Add in the dialog above
Please click Allow in the top-left corner,
then click Install Now in the dialog
Please click Open in the download dialog,
then click Install
Please click the "Downloads" icon in the Safari toolbar, open the first download in the list,
then click Install
{{::$root.activation.text}}

Install Wikiwand

Install on Chrome Install on Firefox
Don't forget to rate us

Tell your friends about Wikiwand!

Gmail Facebook Twitter Link

Enjoying Wikiwand?

Tell your friends and spread the love:
Share on Gmail Share on Facebook Share on Twitter Share on Buffer

Our magic isn't perfect

You can help our automatic cover photo selection by reporting an unsuitable photo.

This photo is visually disturbing This photo is not a good choice

Thank you for helping!


Your input will affect cover photo selection, along with input from other users.

X

Wikiwand 2.0 is here 🎉! We've made some exciting updates - No worries, you can always revert later on