For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Quentin Tarantino.

Quentin Tarantino

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Quentin Tarantino
Quentin Tarantino in 2015
Volledige naam Quentin Jerome Tarantino
Geboren 27 maart 1963
Knoxville (Tennessee)
Geboorteland
Vlag van de Verenigde Staten
 Verenigde Staten
Jaren actief 1987–
Beroep filmregisseur, acteur, scenarioschrijver
Genre misdaad / drama
(en) IMDb-profiel
Moviemeter-profiel
Portaal 
Portaalicoon
 
Film

Quentin Jerome Tarantino (uitspraak : /ˈkwɛntɪn dʒəˈɹoʊm ˌtæɹənˈtiːnoʊ/; Knoxville, Tennessee, 27 maart 1963) is een Amerikaans filmregisseur, acteur en scenarioschrijver. Zijn films zijn Reservoir Dogs (1992), Pulp Fiction (1994), Jackie Brown (1997), het tweedelige Kill Bill (2003/2004), Death Proof (2007), Inglourious Basterds (2009), Django Unchained (2012), The Hateful Eight (2015) en Once Upon a Time in Hollywood (2019). Daarnaast heeft hij ook films geproduceerd en als (film)acteur opgetreden. In 1995 won hij een Oscar voor het scenario van Pulp Fiction en in 2013 won hij dezelfde prijs voor het scenario van Django Unchained. Tevens werd hij in 1995, 2009 en 2020 genomineerd voor de Oscar voor beste regisseur voor respectievelijk Pulp Fiction, Inglourious Basterds en Once Upon a Time in Hollywood.

Carrière

Tarantino is begonnen als scenarioschrijver maar wel met de bedoeling om deze zelf te regisseren. Het lukte hem in het begin niet om budget te krijgen om zelf te regisseren. Zo schreef hij het script voor True Romance (1993), geregisseerd door Tony Scott, en Natural Born Killers (1994), geregisseerd door Oliver Stone. Hij was ook niet blij met de aanpassingen die bovenstaande regisseurs aanbrachten. Bij de laatstgenoemde film werd Tarantino alleen nog met een story by-credit hij wenste verder niet als scenarist vermeld te worden.

Om zelf te kunnen regisseren schreef hij het script voor Reservoir Dogs zo, dat het in een ruimte gefilmd kon worden en hij het met een zeer laag budget en een stel vrienden als acteurs kon opnemen. Uiteindelijk kreeg hij toch een groter budget en een professionele cast.[1]

Met Pulp Fiction uit 1994 kreeg hij zijn grote doorbraak en won hij de Gouden Palm voor de beste film op het Filmfestival van Cannes. Daarnaast won hij de Oscar voor beste originele scenario, naast nominaties voor onder andere beste film en beste regisseur. Hierna zouden budgetten geen probleem meer zijn.[1] De scripts van True Romance en Natural Born Killers waren toen echter al verkocht en door anderen verfilmd.

Ook Inglourious Basterds (2009) ontving Oscarnominaties voor onder andere beste film, beste regisseur en beste originele scenario. Voor het scenario van Django Unchained (2012) won hij zijn tweede Oscar; de film zelf werd genomineerd in de categorie beste film, maar Tarantino ontving geen nominatie voor beste regisseur. In 2015 kreeg hij een ster op de Hollywood Walk of Fame. Tarantino heeft wel eens geopperd dat hij slechts tien films helemaal zelf wilde regisseren. Met Once Upon a Time in Hollywood staat de teller reeds op negen.

Tarantino duikt her en der ook op als acteur. Zo speelt hij bijrollen in Reservoir Dogs als Mr. Brown, in Pulp Fiction als Jimmie Dimmick en als barkeeper in Death Proof. In het door hem geschreven From Dusk Till Dawn vertolkt hij naast George Clooney een van de hoofdrollen als Richard Gecko.

Een aantal films van Tarantino werden geproduceerd door Harvey Weinstein. Tarantino kreeg tot twee maal toe te horen over het gedrag van Weinstein, door zijn voormalige vriendin Mira Sorvino en door Uma Thurman. Toen de MeToo-beweging op gang kwam gaf Tarantino aan dat hij Weinstein destijds in beide gevallen geconfronteerd had en excuses gekregen had maar niet beseft had dat het probleem veel groter was. Omdat Weinstein hem op weg had geholpen in de filmindustrie had hij tegen hem opgekeken. In een interview bood hij hiervoor excuses aan en zei: "What I did was marginalize the incidents. I knew enough to do more than I did."

Stijl

Tarantino is een exponent van de filmstijl nouvelle violence, vanwege zeer expliciete geweldsscènes. Een deel van zijn films situeert zich in de onderwereld waar andere wetten heersen dan in de burgerlijke maatschappij. Kenmerkend voor het omgaan met geweld is de banaliteit ervan, alsof moorden en martelen alledaagse kost is.

Kenmerkend voor het werk van Tarantino zijn verder de talloze verwijzingen naar andere films. Dit komt waarschijnlijk doordat hij op vijftienjarige leeftijd zijn school verliet om in een videotheek te werken en zo in aanraking kwam met allerlei filmgenres. In een interview met de BBC zegt Tarantino nog altijd dolblij te zijn met deze beslissing. Een voorbeeld hiervan is het dansje in Pulp Fiction dat John Travolta, een van de hoofdrolspelers, maakt met Uma Thurman, een verwijzing naar Travolta's dansfilms, met name Saturday Night Fever. Een ander voorbeeld is de Japanse thriller Lady Snowblood die ter inspiratie voor Kill Bill diende. Naast talloze duidelijke of meer subtiele verwijzingen verwerkt hij veel bestaande muziek in zijn films, die daardoor voor de kijker een nieuwe associatie krijgen.[1]

De films die hij zelf regisseert hebben subtiele verwijzingen naar elkaar die vooral voor de kenners duidelijk zijn. Het gaat dan om voorwerpen die hergebruikt worden en namen die genoemd worden. Ook zijn er fictieve producten zoals het sigarettenmerk Red Apple Tobacco en de fastfoodketen Big Kahuna Burger die in verschillende films voorkomen.[1]

De films kunnen als feministische gezien worden. Het zijn zelfbewuste vrouwen die in beeld worden gebracht met sterke karakters. Dat geldt ook voor de vrouwen die sterven of voor hen in een moeilijk positie, bijvoorbeeld de stripper in Death Proof. Hetzelfde geldt voor zwarte karakters die kracht uitstralen. Voorbeelden zijn Jackie Brown en Django Unchained. In Django worden de verschrikkingen van de slavernij getoond maar de slachtoffers behouden wel hun trots.[1]

De kijker krijgt niet altijd wat deze wil. Personen waar je als kijker mee sympathiseert kunnen zomaar sterven waarmee Tarantino laat zien dat hij de baas is over het verhaal. Een terugkerende gimmick zijn blote vrouwenvoeten die in verschillende films getoond worden. De films worden zonder digitale bewerking gemonteerd dat terug te zien is in de stijl. Het maakt de films ook duurder doordat er meer geld in de decors en locaties gestoken moet worden.

Privé

Tarantino huwde in november 2018 met de Israëlische zangeres Daniella Pick.[2]

Filmografie

Regisseur en script

Speelfilms
Korte films
Televisieseries

Script

Acteur

Producent

Zie de categorie Quentin Tarantino van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Quentin Tarantino
Listen to this article

This browser is not supported by Wikiwand :(
Wikiwand requires a browser with modern capabilities in order to provide you with the best reading experience.
Please download and use one of the following browsers:

This article was just edited, click to reload
This article has been deleted on Wikipedia (Why?)

Back to homepage

Please click Add in the dialog above
Please click Allow in the top-left corner,
then click Install Now in the dialog
Please click Open in the download dialog,
then click Install
Please click the "Downloads" icon in the Safari toolbar, open the first download in the list,
then click Install
{{::$root.activation.text}}

Install Wikiwand

Install on Chrome Install on Firefox
Don't forget to rate us

Tell your friends about Wikiwand!

Gmail Facebook Twitter Link

Enjoying Wikiwand?

Tell your friends and spread the love:
Share on Gmail Share on Facebook Share on Twitter Share on Buffer

Our magic isn't perfect

You can help our automatic cover photo selection by reporting an unsuitable photo.

This photo is visually disturbing This photo is not a good choice

Thank you for helping!


Your input will affect cover photo selection, along with input from other users.