Bruno Arcari (bokser) - Wikiwand
For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Bruno Arcari (bokser).

Bruno Arcari (bokser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Ten artykuł dotyczy włoskiego boksera. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Bruno Arcari
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1942
Atina
Obywatelstwo Włochy
Wzrost 160 cm
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa junior półśrednia
półśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 73
Zwycięstwa 70
Przez nokauty 38
Porażki 2
Remisy 1

Bruno Arcari (ur. 1 stycznia 1942 w Atinie[1]) – włoski bokser, zawodowy mistrz świata, olimpijczyk.

Kariera w boksie amatorskim

Zdobył brązowy medal w wadze lekkopółśredniej (do 63,5 kg) na mistrzostwach Europy w 1963 w Moskwie po wygraniu dwóch walk i przegranej w półfinale z Jerzym Kulejem[2]. Zwyciężył w wadze lekkiej (do 60 kg) na mistrzostwach świata wojskowych w 1963 we Frankfurcie[3] i w wadze lekkopółśredniej na igrzyskach śródziemnomorskich w 1963 w Neapolu (w finale pokonał Habiba Galhię z Tunezji)[4]. Ponownie zdobył złoty medal, tym razem w wadze lekkopółśredniej, na mistrzostwach świata wojskowych w 1964 w Tunisie[5].

Wystąpił w wadze lekkiej na igrzyskach olimpijskich w 1964 w Tokio, ale przegrał pierwszą walkę z Alexem Oundo z Kenii i odpadł z turnieju[1].

Był mistrzem Włoch w wadze lekkopółśredniej w 1962[6] i 1963[7].

Kariera w boksie zawodowym

Rozpoczął zawodowe uprawianie boksu w grudniu 1964. Pierwszą walkę zawodową przegrał, ale potem wygrał kolejnych 10, w tym z byłym mistrzem świata w wadze lekkiej Joe Brownem w marcu 1966. W sierpniu tego roku został pokonany przez Massimo Consolatiego w pojedynku o tytuł zawodowego mistrza Włoch w wadze junior półśredniej. Była to druga i ostatnia porażka Arcariego na zawodowym ringu. W grudniu 1966 zrewanżował się Consolatiemu i odebrał mu tytuł, który potem kilkakrotnie skutecznie bronił.

AArcari w 1964
AArcari w 1964

7 sierpnia 1968 w Rzymie wiedniu pokonał Johanna Orsolicsa i zdobył tytuł mistrza Europy (EBU) w kategorii junior półśredniej. Czterokrotnie obronił ten pas wygrywając m.in. z Willim Quatuorem w styczniu 1969.

31 stycznia 1970 w Rzymie zdobył tytuł mistrza świata federacji WBC w wadze junior półśredniej wygrywając z dotychczasowym mistrzem Pedro Adigue. Dziewięć razy bronił tego tytułu, wygrywając z René Roque i Raimundo Diasem w 1970, João Henrique, Enrique Janą i Domingo Barrerą w 1971, ponownie Henrique i Everaldo Costą Azevedo w 1972, Jørgenem Hansenem w 1973 oraz z Antonio Ortizem w 1974. Po tej ostatniej obronie zrezygnował z tytułu mistrzowskiego i przeniósł się do wagi półśredniej. Stoczył w niej 11 walk, z których 10 wygrał i 1 zremisował (z Rockim Mattiolim w 1976). Zakończył karierę boksera zawodowego w 1978[8][9]..

Przypisy

  1. a b Bruno Arcari, olympedia.org [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  2. 15.European Championships – Moscow, Soviet Union – May 26 – June 2 1963, amateur-boxing.strefa.pl [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  3. 16.CISM Championships – Frankfurt, FRG – July 23–27 1963, amateur-boxing.strefa.pl [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  4. 4.Mediterranean Games – Naples, Italy – September 23–29 1963, amateur-boxing.strefa.pl [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  5. CISM Championships – Tunis, Tunisia – May (?) 1964, amateur-boxing.strefa.pl [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  6. Italian National Championships – Modena – March 1962, amateur-boxing.strefa.pl [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  7. Italian National Championships – Pesaro – March 1963, amateur-boxing.strefa.pl [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  8. Bruno Arcari, boxrec.com [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  9. Bruno ARCARI, Sport & Note [dostęp 2021-10-11] (ang.).
{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Bruno Arcari (bokser)
Listen to this article