For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Halvor Egner Granerud.

Halvor Egner Granerud

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Halvor Egner Granerud
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

29 maja 1996
Oslo, Norwegia

Klub

Asker Skiklubb

Debiut w PŚ

5 grudnia 2015 w Lillehammer (dyskwalifikacja)

Pierwsze punkty w PŚ

30 grudnia 2016 w Oberstdorfie (28. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

29 listopada 2020 w Ruce (1. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

29 listopada 2020 w Ruce

Rekord życiowy

244,5 m na Letalnicy w Planicy (13 grudnia 2020)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Mistrzostwa świata
srebro Oberstdorf 2021 norm. druż. miesz.
Mistrzostwa świata w lotach
złoto Planica 2020 drużynowo
srebro Planica 2020 indywidualnie
brąz Vikersund 2022 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Ałmaty 2015 drużynowo
srebro Râșnov 2016 drużynowo
Puchar Świata w skokach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg
Kryształowa kula
2020/2021
Turniej Czterech Skoczni
Bronze medal with cup.svg
3. miejsce
2021/2022
Willingen Six
Gold medal with cup.svg
1. miejsce
2021
Letnie Grand Prix
Gold medal with cup.svg
1. miejsce
2021

Halvor Egner Granerud (ur. 29 maja 1996 w Oslo[1]) – norweski skoczek narciarski, reprezentant klubu Asker Skiklubb. Srebrny medalista mistrzostw świata z 2021 w drużynie mieszanej. Indywidualny srebrny medalista mistrzostw świata w lotach z 2020, drużynowy złoty medalista z 2020 i brązowy z 2022. Zdobywca Pucharu Świata w sezonie 2020/2021. Zwycięzca Letniego Grand Prix 2021. Mistrz świata juniorów w drużynie z Ałmaty 2015 i srebrny medalista z Râșnowa 2016. Medalista mistrzostw kraju. Prawnuk pisarza Thorbjørna Egnera[2].

Przebieg kariery

Lata 2013–2016

13 lipca 2013 zadebiutował w zawodach FIS Cup. W konkursie w Villach zajął 30. miejsce. 20 lutego 2014 w Seefeld po raz pierwszy wystartował w Pucharze Kontynentalnym. W debiucie zajął 34. miejsce, a następnego dnia był 52[3].

13 września 2014 w Klingenthal zdobył punkty Letniego Pucharu Kontynentalnego, zajmując 16. miejsce. Pierwsze punkty w zimowej części cyklu wywalczył w grudniu 2014 w Renie, zajmując 13. i 23. pozycję. W trakcie sezonu 2014/2015 dwukrotnie odniósł zwycięstwo w cyklu: w lutym w Lahti oraz w marcu w Titisee-Neustadt. Podczas Mistrzostw Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2015 w Ałmaty zdobył złoty medal w konkursie drużynowym. Indywidualnie zajął 20. miejsce[4].

We wrześniu 2015 zwyciężył w konkursie Letniego Pucharu Kontynentalnego w Oslo. 5 grudnia 2015 w Lillehammer zadebiutował w konkursie Pucharu Świata. Został w nim zdyskwalifikowany za nieprzepisowy kombinezon. W kolejnych tygodniach trzykrotnie stanął na podium zawodów Pucharu Kontynentalnego i został powołany na konkursy Turnieju Czterech Skoczni, w których jednak zajmował miejsca poza trzydziestką. 24 lutego 2016 zdobył srebrny medal w drużynie męskiej na mistrzostwach świata juniorów. Indywidualnie zajął 17., a w drużynie mieszanej 4. pozycję. W marcu 2016 dwukrotnie zajął 3. miejsce w Pucharze Kontynentalnym w Vikersund[5].

Lata 2016–2020

W sierpniu 2016 dwukrotnie zajmował miejsca w najlepszej dziesiątce Letniego Grand Prix, w najlepszym występie zajmując 7. miejsce w Einsiedeln. 30 grudnia 2016 w Oberstdorfie zdobył pierwsze w karierze punkty Pucharu Świata, zajmując 28. miejsce. W dalszej części sezonu punkty cyklu zdobywał w lutym i marcu, a najwyżej sklasyfikowany był na 16. pozycji, 16 lutego 2017 w Pjongczangu. Oprócz tego dwukrotnie zwyciężył w Pucharze Kontynentalnym[6].

W Letnim Grand Prix 2017 najwyżej klasyfikowany był, dwukrotnie, na 5. miejscu. W zimowej części sezonu 2017/2018 regularnie startował w Pucharze Świata, najczęściej zajmując miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce. W najlepszym występie – 16 grudnia 2017 w Engelbergu – zajął 5. pozycję, w styczniu 2018 był zaś 9. w Zakopanem. W lutym 2020 był również 3. i 1. w konkursach Pucharu Kontynentalnego w Iron Mountain[7]. W klasyfikacji generalnej Puchar Świata 2017/2018 zakończył na 20. miejscu z 280 punktami[8].

W lipcu 2018 zajął 3. miejsce w konkursie Letniego Grand Prix w Wiśle. W Pucharze Świata 2018/2019 najlepsze wyniki osiągał w środkowej części sezonu. Ośmiokrotnie kończył konkursy indywidualne w pierwszej dziesiątce, a najwyżej klasyfikowany był na 4. pozycji, w zawodach w Sapporo 27 stycznia 2019[9]. W klasyfikacji generalnej cykl zakończył na 15. lokacie z 422 punktami[8]. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019, gdzie zajął 33. miejsce indywidualnie na skoczni dużej oraz 5. w drużynie męskiej[9].

W Letnim Grand Prix 2019 zajmował miejsca w drugiej dziesiątce. W zimowej części sezonu 2019/2020 punkty Pucharu Świata zdobył tylko raz, w lutym 2020 zajmując 23. pozycję w Râșnovie. Startował głównie w Pucharze Kontynentalnym, w którym najwyżej klasyfikowany był na 9. miejscu[10].

Sezon 2020/2021

Sezon zimowy 2020/2021 rozpoczął od 4. miejsca w zawodach Pucharu Świata w Wiśle. Wynik ten powtórzył w pierwszym konkursie w Ruce, a 29 listopada 2020 w drugich zawodach w Ruce odniósł zwycięstwo, tym samym po raz pierwszy w karierze stając na podium zawodów indywidualnych Pucharu Świata. Zwyciężył również w dwóch kolejnych konkursach tego cyklu, rozgrywanych w Niżnym Tagile[11]. Po pierwszym z nich objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej[12]. Wystartował następnie na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2020. Indywidualnie zdobył na nich srebrny medal ze zwycięzcą, Karlem Geigerem, przegrywając o 0,5 punktu. W zawodach drużynowych, w których wystąpił wraz z Danielem-André Tande, Johannem André Forfangiem i Robertem Johanssonem, zdobył natomiast złoto[11].

W ramach 69. Turnieju Czterech Skoczni zajął 2. miejsce w Garmisch-Partenkirchen, a w pozostałych konkursach był 4., 15. i 12. W kolejnych styczniowych zawodach Pucharu Świata zajął między innymi 2. i 1. pozycję w Titisee-Neustadt, a w Willingen dwukrotnie zwyciężył. W lutym 2021 był pierwszy w obu konkursach w Klingenthal oraz drugim w Zakopanem[11]. W zawodach w Râșnovie odniósłby zwycięstwo, ale został zdyskwalifikowany w drugiej serii za nieregulaminowy kombinezon[13].

Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021 indywidualnie zajął 4. pozycję na skoczni normalnej, a w drużynie mieszanej, wraz z Silje Opseth, Robertem Johanssonem i Maren Lundby, zdobył srebrny medal[11]. Przed zawodami na dużej skoczni u Graneruda zdiagnozowano COVID-19. W efekcie nie wziął udziału w dalszej części mistrzostw[14]. Do startów powrócił w kończących sezon Pucharu Świata zawodach w Planicy. W trzech konkursach indywidualnych najwyżej sklasyfikowany był na 16. lokacie[11]. W klasyfikacji generalnej sezonu 2020/2021 Pucharu Świata zdobył ostatecznie 1572 punkty i odniósł zwycięstwo z 382 punktami przewagi nad drugim Markusem Eisenbichlerem[8].

Sezon 2021/2022

W ramach Letniego Grand Prix 2021 Granerud zwyciężył w Szczuczyńsku (dwukrotnie) oraz w Czajkowskim, a w Klingenthal zajął drugie miejsce[15]. Pozwoliło mu to zwyciężyć w całym cyklu[16].

Sezon 2021/2022 Pucharu Świata rozpoczął od 3. i 1. miejsca w Niżnym Tagile. W kolejnych konkursach, rozgrywanych w Ruce i Wiśle, nie zdobył punktów. Na podium powrócił w Klingenthal, gdzie zajął 2. pozycję. Kolejne konkursy cyklu kończył najczęściej w pierwszej dziesiątce. Na 70. Turnieju Czterech Skoczni był 2. w Oberstdorfie, a w Bischofshofen zajął 3. i 2. miejsce[15]. Turniej ukończył na 3. pozycji w klasyfikacji generalnej[8]. W styczniowych konkursach Pucharu Świata stanął na podium jeszcze w kolejnych zawodach w Bischofshofen, a także w Willingen, w obu przypadkach zajmując 2. miejsce. Wystartował na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2022. Indywidualnie na skoczni normalnej zajął 30. lokatę po dyskwalifikacji w drugiej serii, a na skoczni dużej był 8., zaś w drużynie męskiej zajął 4. pozycję[15].

W lutym 2022 w zawodach Pucharu Świata w Lahti zajął 2. miejsce oraz zwyciężył. W marcowych zawodach cyklu najwyżej sklasyfikowany był na 4. pozycji. Na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2022 wystąpił w konkursie drużynowym, w którym wraz z Johannem André Forfangiem, Danielem-André Tande i Mariusem Lindvikiem zdobył brązowy medal[15]. Sezon 2021/2022 Pucharu Świata ukończył na 4. pozycji w klasyfikacji generalnej z 1227 punktami[8].

Mistrzostwa Norwegii

Zdobywał medale mistrzostw Norwegii. Indywidualnie był drugi zimą 2019[17], dwukrotnie latem 2020[18][19] oraz latem 2021 na skoczni normalnej[20], a także trzeci latem 2016[21] i 2017[22]. W drużynie męskiej, reprezentując okręg Akershus, zdobył złoto zimą 2015[23] oraz latem 2016[24] i 2020[25], srebro zimą[26] i latem 2019[27] oraz latem 2021[28], a także brąz w 2014[29]. W drużynie mieszanej zajął 3. miejsce latem 2020[25] i 2021[28].

Igrzyska olimpijskie

Indywidualnie

2022 Pekin/Zhangjiakou 30. miejsce (K-95), 8. miejsce (K-125)

Drużynowo

2022 Pekin/Zhangjiakou 4. miejsce[a]

Starty H. E. Graneruda na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
30. 6 lutego 2022 Zhangjiakou Snow Ruyi K-95 HS-106 indywid. 97,5 m DSQ 127,4 pkt 147,6 pkt Ryōyū Kobayashi
8. 12 lutego 2022 Zhangjiakou Snow Ruyi K-125 HS-140 indywid. 135,0 m 135,5 m 271,4 pkt 24,7 pkt Marius Lindvik
4. 14 lutego 2022 Zhangjiakou Snow Ruyi K-125 HS-140 druż.[a] 138,0 m 118,5 m 922,1 pkt (236,8 pkt) 20,6 pkt Austria

Mistrzostwa świata

Indywidualnie

2019 Austria Seefeld/Innsbruck 33. miejsce (K-120)
2021 Niemcy Oberstdorf 4. miejsce (K-95)

Drużynowo

2019 Austria Seefeld/Innsbruck 5. miejsce (K-120)[b]
2021 Niemcy Oberstdorf srebrny medal (drużyna mieszana/K-95)[c]

Starty H. E. Graneruda na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
33. 23 lutego 2019 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 116,5 m 103,0 pkt 176,4 pkt Markus Eisenbichler
5. 24 lutego 2019 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 druż.[b] 117,5 m 121,5 m 900,2 pkt (223,4 pkt) 87,3 pkt Niemcy
4. 27 lutego 2021 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 indywid. 99,0 m 103,0 m 259,7 pkt 9,1 pkt Piotr Żyła
2.
FIS silver medal.png
28 lutego 2021 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 druż. mix.[c] 94,0 m 102,0 m 995,6 pkt (251,2 pkt) 5,2 pkt Niemcy

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich

Indywidualnie

2020 Słowenia Planica srebrny medal

Drużynowo

2020 Słowenia Planica złoty medal[d]
2022 Norwegia Vikersund brązowy medal[e]

Starty H.E. Graneruda na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
2.
FIS silver medal.png
11–12 grudnia 2020 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-240 indywid. 221,0 m 229,5 m 239,0 m 243,0 m 876,7 pkt 0,5 pkt Karl Geiger
1.
FIS gold medal.png
13 grudnia 2020 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-240 druż.[d] 235,0 m 234,5 m 1727,7 pkt (488,4 pkt)
3.
FIS bronze medal.png
13 marca 2022 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 druż.[e] 219,0 m 222,0 m 1559,6 pkt (399,5 pkt) 151,9 pkt Słowenia

Mistrzostwa świata juniorów

Indywidualnie

2015 Kazachstan Ałmaty 20. miejsce
2016 Rumunia Râșnov 17. miejsce

Drużynowo

2015 Kazachstan Ałmaty złoty medal[f]
2016 Rumunia Râșnov srebrny medal[g], 4. miejsce (drużyna mieszana)[h]

Starty H.E. Graneruda na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
20. 5 lutego 2015 Kazachstan Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-106 indywid. 96,5 m 96,0 m 240,3 pkt 29,6 pkt Johann André Forfang
1.
Gold medal with cup.svg
7 lutego 2015 Kazachstan Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-106 druż.[f] 97,5 m 100,0 m 893,3 pkt (213,2 pkt)
17. 23 lutego 2016 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 indywid. 90,5 m 87,5 m 217,2 pkt 31,8 pkt David Siegel
4. 24 lutego 2016 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż. mix.[h] 86,5 m 99,5 m 828,2 pkt (224,9 pkt) 54,6 pkt Słowenia
2.
Silver medal with cup.svg
24 lutego 2016 Rumunia Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż.[g] 99,5 m 92,0 m 838,4 pkt (237,8 pkt) 28,3 pkt Niemcy

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2015/2016 niesklasyfikowany
2016/2017 42.
2017/2018 20.
2018/2019 15.
2019/2020 61.
2020/2021 1.
2021/2022 4.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 29 listopada 2020 Finlandia Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 137,0 m 142,0 m 282,0 pkt
2. 5 grudnia 2020 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 132,5 m 132,0 m 270,0 pkt
3. 6 grudnia 2020 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 135,5 m 124,5 m 241,5 pkt
4. 19 grudnia 2020 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 133,5 m 138,0 m 311,4 pkt
5. 20 grudnia 2020 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 141,5 m 135,5 m 305,4 pkt
6. 10 stycznia 2021 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 140,0 m 138,0 m 299,4 pkt
7. 30 stycznia 2021 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 147,5 m 145,5 m 285,5 pkt
8. 31 stycznia 2021 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 149,0 m 154,3 pkt
9. 6 lutego 2021 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,5 m 141,5 m 284,2 pkt
10. 7 lutego 2021 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,0 m 140,5 m 288,5 pkt
11. 14 lutego 2021 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 132,0 m 133,0 m 298,1 pkt
12. 21 listopada 2021 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 134,5 m 122,0 m 235,3 pkt
13. 27 lutego 2022 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 127,0 m 128,5 m 278,0 pkt *ex aequo z R. Kobayashi

Miejsca na podium

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2015/2016
2016/2017
2017/2018
2018/2019
2019/2020
2020/2021 11 2 13
2021/2022 2 6 2 10
Suma 13 8 2 23

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 29 listopada 2020 Finlandia Ruka Rukatunturi K-120 HS-142 137,0 m 142,0 m 282,0 pkt 1.
2. 5 grudnia 2020 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 132,5 m 132,0 m 270,0 pkt 1.
3. 6 grudnia 2020 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 135,5 m 124,5 m 241,5 pkt 1.
4. 19 grudnia 2020 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 133,5 m 138,0 m 311,4 pkt 1.
5. 20 grudnia 2020 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 141,5 m 135,5 m 305,4 pkt 1.
6. 1 stycznia 2021 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-142 137,0 m 136,0 m 274,9 pkt 2. 7,2 pkt Dawid Kubacki
7. 9 stycznia 2021 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 137,5 m 138,5 m 277,6 pkt 2. 4,0 pkt Kamil Stoch
8. 10 stycznia 2021 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 140,0 m 138,0 m 299,4 pkt 1.
9. 30 stycznia 2021 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 147,5 m 145,5 m 285,5 pkt 1.
10. 31 stycznia 2021 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 149,0 m 154,3 pkt 1.
11. 6 lutego 2021 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,5 m 141,5 m 284,2 pkt 1.
12. 7 lutego 2021 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,0 m 140,5 m 288,5 pkt 1.
13. 14 lutego 2021 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 132,0 m 133,0 m 298,1 pkt 1.
14. 20 listopada 2021 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 133,0 m 125,0 m 239,7 pkt 3. 12,7 pkt Karl Geiger
15. 21 listopada 2021 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 134,5 m 122,0 m 235,3 pkt 1.
16. 11 grudnia 2021 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,0 m 137,5 m 262,0 pkt 2. 5,0 pkt Stefan Kraft
17. 29 grudnia 2021 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 132,0 m 133,0 m 299,2 pkt 2. 2,8 pkt Ryōyū Kobayashi
18. 5 stycznia 2022 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 135,5 m 135,5 m 282,4 pkt 3. 8,9 pkt Ryōyū Kobayashi
19. 6 stycznia 2022 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 136,5 m 136,0 m 282,4 pkt 2. 4,4 pkt Daniel Huber
20. 8 stycznia 2022 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 133,5 m 136,0 m 287,7 pkt 2. 4,0 pkt Marius Lindvik
21. 29 stycznia 2022 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 143,0 m 111,6 pkt 2. 4,0 pkt Ryōyū Kobayashi
22. 25 lutego 2022 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 127,5 m 125,5 m 268,2 pkt 2. 14,9 pkt Stefan Kraft
23. 27 lutego 2022 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 127,0 m 128,5 m 278,0 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2021/2022

Sezon 2015/2016
Klingenthal HS140
Lillehammer HS100
Lillehammer HS100
Niżny Tagił HS134
Niżny Tagił HS134
Engelberg HS137
Engelberg HS137
Oberstdorf HS137
Garmisch-Partenkirchen HS140
Innsbruck HS130
Bischofshofen HS140
Willingen HS145
Zakopane HS134
Sapporo HS134
Sapporo HS134
Trondheim HS140
Vikersund HS225
Vikersund HS225
Vikersund HS225
Lahti HS130
Lahti HS100
Kuopio HS127
Ałmaty HS140
Ałmaty HS140
Wisła HS134
Titisee-Neustadt HS142
Planica HS225
Planica HS225
Planica HS225
punkty
- dq - - - - - 46 36 - - q - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2016/2017
Ruka HS142
Ruka HS142
Klingenthal HS140
Lillehammer HS138
Lillehammer HS138
Engelberg HS140
Engelberg HS140
Oberstdorf HS137
Garmisch-Partenkirchen HS140
Innsbruck HS130
Bischofshofen HS140
Wisła HS134
Wisła HS134
Zakopane HS134
Willingen HS145
Oberstdorf HS225
Oberstdorf HS225
Sapporo HS137
Sapporo HS137
Pjongczang HS140
Pjongczang HS109
Oslo HS134
Trondheim HS140
Vikersund HS225
Planica HS225
Planica HS225
punkty
36 32 q - - - - 28 47 34 37 50 47 - - - - 45 26 23 16 q 22 21 q - 50
Sezon 2017/2018
Wisła HS134
Ruka HS142
Niżny Tagił HS134
Niżny Tagił HS134
Titisee-Neustadt HS142
Engelberg HS140
Engelberg HS140
Oberstdorf HS137
Garmisch-Partenkirchen HS140
Innsbruck HS130
Bischofshofen HS140
Tauplitz HS235
Zakopane HS140
Willingen HS145
Willingen HS145
Lahti HS130
Oslo HS134
Lillehammer HS140
Trondheim HS140
Vikersund HS240
Planica HS240
Planica HS240
punkty
24 22 33 18 37 5 19 23 16 21 32 25 9 17 19 - 12 12 14 11 28 20 280
Sezon 2018/2019
Wisła HS134
Ruka HS142
Ruka HS142
Niżny Tagił HS134
Niżny Tagił HS134
Engelberg HS140
Engelberg HS140
Oberstdorf HS137
Garmisch-Partenkirchen HS142
Innsbruck HS130
Bischofshofen HS142
Predazzo HS135
Predazzo HS135
Zakopane HS140
Sapporo HS137
Sapporo HS137
Oberstdorf HS235
Oberstdorf HS235
Oberstdorf HS235
Lahti HS130
Willingen HS145
Willingen HS145
Oslo HS134
Lillehammer HS140
Trondheim HS138
Vikersund HS240
Planica HS240
Planica HS240
punkty
q 24 27 9 37 16 21 q 9 dq 7 25 13 5 7 4 8 15 33 5 14 14 q 47 32 28 36 28 422
Sezon 2019/2020
Wisła HS134
Ruka HS142
Niżny Tagił HS134
Niżny Tagił HS134
Klingenthal HS140
Engelberg HS140
Engelberg HS140
Oberstdorf HS137
Garmisch-Partenkirchen HS142
Innsbruck HS130
Bischofshofen HS142
Predazzo HS104
Predazzo HS104
Titisee-Neustadt HS142
Titisee-Neustadt HS142
Zakopane HS140
Sapporo HS137
Sapporo HS137
Willingen HS145
Bad Mitterndorf HS235
Bad Mitterndorf HS235
Râșnov HS97
Râșnov HS97
Lahti HS130
Lahti HS130
Lillehammer HS140
Lillehammer HS140
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 31 23 - - q q 8
Sezon 2020/2021
Wisła HS134
Ruka HS142
Ruka HS142
Niżny Tagił HS134
Niżny Tagił HS134
Engelberg HS140
Engelberg HS140
Oberstdorf HS137
Garmisch-Partenkirchen HS142
Innsbruck HS128
Bischofshofen HS142
Titisee-Neustadt HS142
Titisee-Neustadt HS142
Zakopane HS140
Lahti HS130
Willingen HS147
Willingen HS147
Klingenthal HS140
Klingenthal HS140
Zakopane HS140
Zakopane HS140
Râșnov HS97
Planica HS240
Planica HS240
Planica HS240
punkty
4 4 1 1 1 1 1 4 2 15 12 2 1 23 4 1 1 1 1 7 1 29 37 18 16 1572
Sezon 2021/2022
Niżny Tagił HS134
Niżny Tagił HS134
Ruka HS142
Ruka HS142
Wisła HS134
Klingenthal HS140
Klingenthal HS140
Engelberg HS140
Engelberg HS140
Oberstdorf HS137
Garmisch-Partenkirchen HS142
Bischofshofen HS142
Bischofshofen HS142
Bischofshofen HS142
Zakopane HS140
Titisee-Neustadt HS142
Titisee-Neustadt HS142
Willingen HS147
Willingen HS147
Lahti HS130
Lahti HS130
Lillehammer HS140
Oslo HS134
Oslo HS134
Oberstdorf HS235
Oberstdorf HS235
Planica HS240
Planica HS240
punkty
3 1 q q 48 2 5 7 6 2 8 3 2 2 25 4 7 2 5 2 1 4 24 9 35 33 9 12 1227
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2015/2016 55.
2016/2017 32.
2017/2018 24.
2018/2019 35.
2020/2021 4.
2021/2022 3.

Raw Air

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2017 45.
2018 22.
2019 37.
2020 64.
2022 6.

Willingen Five

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2018 19.
2019 14.
2021 1.

Planica 7

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2018 21.
2019 30.
2021 10.
2022 8.

Puchar Świata w lotach

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2016/2017 37.
2017/2018 20.
2018/2019 24.
2020/2021 19.
2021/2022 18.

Letnie Grand Prix

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2015 niesklasyfikowany
2016 22.
2017 18.
2018 20.
2019 22.
2021 1.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 5 września 2021 Kazachstan Szczuczyńsk Burabaj K-90 HS-99 96,0 m 94,0 m 258,6 pkt
2. 5 września 2021 Kazachstan Szczuczyńsk Burabaj K-90 HS-99 93,5 m 87,5 m 221,4 pkt
3. 11 września 2021 Rosja Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 133,0 m 137,5 m 253,9 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 22 lipca 2018 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 125,5 m 129,0 m 267,0 pkt 3. 13,6 pkt Kamil Stoch
2. 5 września 2021 Kazachstan Szczuczyńsk Burabaj K-90 HS-99 96,0 m 94,0 m 258,6 pkt 1.
3. 5 września 2021 Kazachstan Szczuczyńsk Burabaj K-90 HS-99 93,5 m 87,5 m 221,4 pkt 1.
4. 11 września 2021 Rosja Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 133,0 m 137,5 m 253,9 pkt 1.
5. 2 października 2021 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 129,0 m 140,0 m 259,7 pkt 2. 24,1 pkt Ryōyū Kobayashi

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP

stan po zakończeniu LGP 2021

2015
Wisła HS134
Hinterzarten HS108
Courchevel HS132
Einsiedeln HS117
Hakuba HS131
Hakuba HS131
Czajkowski HS106
Czajkowski HS140
Ałmaty HS140
Ałmaty HS140
Hinzenbach HS94
punkty
- - - - - - - - - - 46 0
2016
Courchevel HS132
Wisła HS134
Hinterzarten HS108
Einsiedeln HS117
Hakuba HS131
Hakuba HS131
Czajkowski HS140
Czajkowski HS140
Hinzenbach HS94
Klingenthal HS140
punkty
dq - 18 7 10 12 - - - - 97
2017
Wisła HS134
Hinterzarten HS108
Courchevel HS132
Hakuba HS131
Hakuba HS131
Czajkowski HS140
Czajkowski HS140
Hinzenbach HS94
Klingenthal HS140
punkty
- 5 19 18 24 16 5 - - 137
2018
Wisła HS134
Hinterzarten HS108
Einsiedeln HS117
Courchevel HS135
Hakuba HS131
Hakuba HS131
Râșnov HS97
Râșnov HS97
Hinzenbach HS94
punkty
3 - - 7 - - - - - 96
2019
Wisła HS134
Hinterzarten HS108
Courchevel HS135
Zakopane HS140
Hakuba HS131
Hakuba HS131
Hinzenbach HS94
Klingenthal HS140
punkty
11 - 13 14 - - 15 12 100
2021
Wisła HS134
Wisła HS134
Courchevel HS135
Szczuczyńsk HS99
Szczuczyńsk HS99
Czajkowskij HS140
Hinzenbach HS94
Klingenthal HS140
punkty
- - - 1 1 1 - 2 380
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował
 dq  – dyskwalifikacja
 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2013/2014 niesklasyfikowany
2014/2015 16.
2015/2016 8.
2016/2017 17.
2017/2018 24.
2019/2020 42.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 14 lutego 2015 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 123,5 m 125,0 m 267,4 pkt
2. 1 marca 2015 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 125,5 m 121,0 m 221,0 pkt
3. 27 grudnia 2016 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 128,0 m 142,5 m 302,5 pkt
4. 26 lutego 2017 Stany Zjednoczone Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 134,0 m 131,5 m 243,4 pkt
5. 11 lutego 2018 Stany Zjednoczone Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 126,5 m 143,0 m 263,8 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 14 lutego 2015 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 123,5 m 125,0 m 267,4 pkt 1.
2. 1 marca 2015 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 125,5 m 121,0 m 221,0 pkt 1.
3. 11 grudnia 2015 Norwegia Rena Renabakkene K-99 HS-111 106,0 m 102,5 m 268,3 pkt 2. 9,4 pkt Andrzej Stękała
4. 12 grudnia 2015 Norwegia Rena Renabakkene K-99 HS-111 105,0 m 108,0 m 258,7 pkt 2. 11,0 pkt Tilen Bartol
5. 19 grudnia 2015 Finlandia Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 96,0 m 97,0 m 253,1 pkt 3. 13,1 pkt Karl Geiger
6. 4 marca 2016 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-105 HS-117 107,0 m 113,5 m 261,9 pkt 3. 1,3 pkt Rok Justin
7. 5 marca 2016 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-105 HS-117 115,5 m 114,5 m 263,4 pkt 3. 12,0 pkt David Siegel
8. 27 grudnia 2016 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 128,0 m 142,5 m 302,5 pkt 1.
9. 26 lutego 2017 Stany Zjednoczone Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 134,0 m 131,5 m 243,4 pkt 1.
10. 10 lutego 2018 Stany Zjednoczone Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 134,0 m 125,0 m 268,7 pkt 3. 22,8 pkt Marius Lindvik
11. 11 lutego 2018 Stany Zjednoczone Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 126,5 m 143,0 m 263,8 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu sezonu 2019/2020

Sezon 2013/2014
Rena HS111
Rena HS111
Lahti HS130
Lahti HS130
Engelberg HS137
Engelberg HS137
Courchevel HS96
Courchevel HS96
Sapporo HS100
Sapporo HS100
Sapporo HS134
Sapporo HS134
Iron Mountain HS133
Iron Mountain HS133
Brotterode HS117
Brotterode HS117
Brotterode HS117
Seefeld HS109
Seefeld HS109
Falun HS100
Falun HS100
Zakopane HS134
Zakopane HS134
Niżny Tagił HS134
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 34 52 - - - - - 0
Sezon 2014/2015
Rena HS111
Rena HS139
Rena HS139
Engelberg HS137
Engelberg HS137
Wisła HS134
Wisła HS134
Sapporo HS100
Sapporo HS134
Sapporo HS134
Planica HS139
Planica HS139
Zakopane HS134
Zakopane HS134
Brotterode HS117
Lahti HS130
Lahti HS130
Iron Mountain HS133
Iron Mountain HS133
Titisee-Neustadt HS142
Titisee-Neustadt HS142
Titisee-Neustadt HS142
Seefeld HS109
Seefeld HS109
Niżny Tagił HS134
Niżny Tagił HS134
punkty
13 23 17 - - 13 15 - - - 27 24 - - - 1 4 23 8 12 31 1 - - - - 401
Sezon 2015/2016
Rena HS111
Rena HS111
Rena HS139
Rovaniemi HS100
Rovaniemi HS100
Engelberg HS137
Engelberg HS137
Garmisch-Partenkirchen HS140
Garmisch-Partenkirchen HS140
Willingen HS145
Willingen HS145
Sapporo HS100
Sapporo HS134
Sapporo HS134
Bischofshofen HS140
Bischofshofen HS140
Planica HS139
Planica HS139
Zakopane HS134
Zakopane HS134
Iron Mountain HS133
Iron Mountain HS133
Brotterode HS117
Vikersund HS117
Vikersund HS117
Czajkowski HS140
Czajkowski HS140
punkty
2 2 6 3 4 - - - - 16 23 38 7 11 - - 12 28 - - - - - 3 3 - - 538
Sezon 2016/2017
Vikersund HS117
Vikersund HS117
Vikersund HS117
Ruka HS142
Ruka HS142
Engelberg HS140
Engelberg HS140
Titisee-Neustadt HS142
Titisee-Neustadt HS142
Garmisch-Partenkirchen HS140
Garmisch-Partenkirchen HS140
Sapporo HS100
Sapporo HS134
Sapporo HS134
Bischofshofen HS140
Bischofshofen HS140
Erzurum HS140
Erzurum HS140
Brotterode HS117
Brotterode HS117
Planica HS139
Planica HS139
Iron Mountain HS133
Iron Mountain HS133
Rena HS139
Rena HS139
Zakopane HS134
Zakopane HS134
Czajkowski HS140
Czajkowski HS140
punkty
8 12 10 27 17 1 4 - - - - - - - 36 35 - - - - - - 21 1 12 4 - - - - 430
Sezon 2017/2018
Whistler HS104
Whistler HS104
Ruka HS142
Ruka HS142
Engelberg HS140
Engelberg HS140
Titisee-Neustadt HS142
Titisee-Neustadt HS142
Bischofshofen HS140
Bischofshofen HS140
Erzurum HS140
Erzurum HS140
Sapporo HS100
Sapporo HS137
Sapporo HS137
Planica HS138
Planica HS138
Iron Mountain HS133
Iron Mountain HS133
Brotterode HS117
Brotterode HS117
Klingenthal HS140
Klingenthal HS140
Rena HS139
Rena HS139
Zakopane HS140
Zakopane HS140
Czajkowskij HS140
punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 3 1 33 5 5 4 - - - - - 300
Sezon 2019/2020
Vikersund HS117
Vikersund HS117
Ruka HS142
Ruka HS142
Bischofshofen HS142
Bischofshofen HS142
Klingenthal HS140
Klingenthal HS140
Sapporo HS137
Sapporo HS137
Planica HS138
Planica HS138
Brotterode HS117
Brotterode HS117
Iron Mountain HS133
Iron Mountain HS133
Predazzo HS135
Predazzo HS135
Rena HS139
Lahti HS130
Lahti HS130
punkty
16 40 10 9 27 12 - - 38 21 - - - - - - - - - - - 106
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował  dq  – dyskwalifikacja

Letni Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2014 57.
2015 18.
2016 9.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 19 września 2015 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 101,5 m 99,5 m 250,8 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 19 września 2015 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 101,5 m 99,5 m 250,8 pkt 1.
2. 10 września 2016 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 129,5 m 126,0 m 270,7 pkt 2. 7,0 pkt Joacim Ødegård Bjøreng
3. 11 września 2016 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 131,0 m 139,0 m 236,3 pkt 3. 22,9 pkt Markus Eisenbichler

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

stan po zakończeniu LPK 2018

2014
Kranj HS109
Kranj HS109
Wisła HS134
Wisła HS134
Kuopio HS127
Kuopio HS127
Frenštát pod Radhoštěm HS106
Frenštát pod Radhoštěm HS106
Klingenthal HS140
Klingenthal HS140
Stams HS115
Stams HS115
Trondheim HS140
Trondheim HS140
punkty
- - - - - - - - 16 30 28 25 25 18 44
2015
Kranj HS109
Kranj HS109
Wisła HS134
Wisła HS134
Kuopio HS127
Kuopio HS127
Frenštát pod Radhoštěm HS106
Frenštát pod Radhoštěm HS106
Stams HS115
Stams HS115
Oslo HS106
Oslo HS106
Klingenthal HS140
Klingenthal HS140
punkty
- - 35 39 - - - - 6 19 1 8 56 56 184
2016
Kranj HS109
Kranj HS109
Kuopio HS127
Kuopio HS127
Frenštát pod Radhoštěm HS106
Frenštát pod Radhoštěm HS106
Lillehammer HS138
Lillehammer HS138
Stams HS115
Stams HS115
Wisła HS134
Wisła HS134
Klingenthal HS140
Klingenthal HS140
punkty
- - - - - - 2 3 11 20 9 6 8 16 291
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował  dq  – dyskwalifikacja

FIS Cup

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2013/2014 163.

Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cup

stan po zakończeniu sezonu 2020/2021

Sezon 2013/2014
Villach
Villach
Szczyrk
Szczyrk
Kuopio
Kuopio
Kranj
Kranj
Zakopane
Zakopane
Frenstat
Frenstat
Einsiedeln
Einsiedeln
Râșnov
Râșnov
Notodden
Notodden
Brattleboro
Brattleboro
Râșnov
Râșnov
Zakopane
Zakopane
punkty
30 26 - - - - - - - - - - - - - - 29 14 - - - - - - 26
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  − zawodnik nie wystartował  dq  – dyskwalifikacja

Uwagi

  1. a b Skład zespołu: Halvor Egner Granerud, Daniel-André Tande, Robert Johansson, Marius Lindvik
  2. a b Skład zespołu: Halvor Egner Granerud, Andreas Stjernen, Johann André Forfang, Robert Johansson
  3. a b Skład zespołu: Silje Opseth, Robert Johansson, Maren Lundby, Halvor Egner Granerud
  4. a b Skład zespołu: Daniel-André Tande, Johann André Forfang, Robert Johansson, Halvor Egner Granerud
  5. a b Skład zespołu: Johann André Forfang, Daniel-André Tande, Halvor Egner Granerud, Marius Lindvik
  6. a b Skład zespołu: Joacim Ødegård Bjøreng, Halvor Egner Granerud, Phillip Sjøen, Johann André Forfang
  7. a b Skład zespołu: Marius Lindvik, Are Sumstad, Robin Pedersen, Halvor Egner Granerud
  8. a b Skład zespołu: Anna Odine Strøm, Halvor Egner Granerud, Silje Opseth, Marius Lindvik

Przypisy

  1. Wisla (POL) Men's HS134 Extended start list (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-21].
  2. TCS: Halvor Egner Granerud, czyli norweski „artysta” na skoczni. eurosport.onet.pl, 2015-12-31. [dostęp 2015-12-31].
  3. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2014 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-09-25].
  4. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2015 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-09-25].
  5. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2016 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-05-18].
  6. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2017 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-05-18].
  7. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2018 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-05-18].
  8. a b c d e GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; World Cup Standings (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2022-04-25].
  9. a b GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2019 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-05-18].
  10. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2020 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-06-07].
  11. a b c d e GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2021 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-06-08].
  12. Adam Bucholz: PŚ w Niżnym Tagile: Triumf Graneruda, Zniszczoł szósty, wpadka Eisenbichlera!. skijumping.pl, 2020-12-05. [dostęp 2021-06-08].
  13. Adam Bucholz: PŚ w Rasnovie: Kobayashi wygrywa, Stoch drugi, dyskwalifikacja Graneruda!. skijumping.pl, 2021-02-19. [dostęp 2021-06-08].
  14. Dominik Formela: Halvor Egner Granerud zakażony koronawirusem!. skijumping.pl, 2021-03-03. [dostęp 2021-06-08].
  15. a b c d GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Season 2022 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2022-04-25].
  16. GRANERUD Halvor Egner - Athlete Information; Grand Prix Standings (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2022-04-25].
  17. Dominik Formela: Markeng i Opseth mistrzami Norwegii. skijumping.pl, 2019-03-30. [dostęp 2019-09-25].
  18. Dominik Formela: Lindvik i Kvandal letnimi mistrzami Norwegii. skijumping.pl, 2020-10-16. [dostęp 2021-06-08].
  19. Dominik Formela: Tande i Opseth indywidualnymi mistrzami Norwegii. skijumping.pl, 2020-10-30. [dostęp 2021-06-08].
  20. Adam Bucholz: Westerheim i Opseth mistrzami Norwegii na Midtstubakken. skijumping.pl, 2021-10-30. [dostęp 2022-04-25].
  21. Dominik Formela: Tande i Lundby najlepsi w Norwegii. skijumping.pl, 2016-10-29. [dostęp 2018-08-10].
  22. Dominik Formela: Tande i Lundby letnimi mistrzami Norwegii. skijumping.pl, 2017-10-28. [dostęp 2018-08-10].
  23. Martyna Szydłowska: Akershus mistrzem Norwegii. Sorsell, Sklett i Ingvaldsen zakończyli karierę. skokinarciarskie.pl, 2015-03-29. [dostęp 2018-08-10].
  24. Dominik Formela: Akershus drużynowym mistrzem Norwegii. skijumping.pl, 2016-10-30. [dostęp 2018-08-10].
  25. a b Dominik Formela: Za nami konkursy drużynowe Mistrzostw Norwegii. skijumping.pl, 2020-10-31. [dostęp 2021-06-08].
  26. NM Laghopp 2018 (norw.). skiforbundet.no, 2019-03-30. [dostęp 2019-09-25].
  27. Dominik Formela: Lundby i Johansson letnimi mistrzami Norwegii, Oppland najlepszym okręgiem. skijumping.pl, 2019-10-26. [dostęp 2020-05-18].
  28. a b Dominik Formela: Skok Tandego na wagę złota. skijumping.pl, 2021-10-31. [dostęp 2022-04-25].
  29. Adrian Dworakowski: Zespół Bardala drużynowym Mistrzem Norwegii. skijumping.pl, 2014-03-30. [dostęp 2018-08-10].

Bibliografia

{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Halvor Egner Granerud
Listen to this article

This browser is not supported by Wikiwand :(
Wikiwand requires a browser with modern capabilities in order to provide you with the best reading experience.
Please download and use one of the following browsers:

This article was just edited, click to reload
This article has been deleted on Wikipedia (Why?)

Back to homepage

Please click Add in the dialog above
Please click Allow in the top-left corner,
then click Install Now in the dialog
Please click Open in the download dialog,
then click Install
Please click the "Downloads" icon in the Safari toolbar, open the first download in the list,
then click Install
{{::$root.activation.text}}

Install Wikiwand

Install on Chrome Install on Firefox
Don't forget to rate us

Tell your friends about Wikiwand!

Gmail Facebook Twitter Link

Enjoying Wikiwand?

Tell your friends and spread the love:
Share on Gmail Share on Facebook Share on Twitter Share on Buffer

Our magic isn't perfect

You can help our automatic cover photo selection by reporting an unsuitable photo.

This photo is visually disturbing This photo is not a good choice

Thank you for helping!


Your input will affect cover photo selection, along with input from other users.