Ignacy Pieńkowski - Wikiwand
For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Ignacy Pieńkowski.

Ignacy Pieńkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Ignacy Wincenty Pieńkowski

Autoportret z Pierrotem
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1877
Dołubowo
Data i miejsce śmierci 6 września 1948
Kraków
Narodowość polska
Dziedzina sztuki malarstwo
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Ignacy Wincenty Pieńkowski (ur. 19 lipca 1877 w Dołubowie (Dołubniowie) na Podlasiu, zm. 6 września 1948 w Krakowie) – polski malarz, wykładowca Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.

Życiorys

Portret żony przy stole, 1907. Muzeum Narodowe w Krakowie.
Portret żony przy stole, 1907. Muzeum Narodowe w Krakowie.

Urodził się w majątku Dołubowo w rodzinie ziemiańskiej. Jego rodzicami byli Ludwik Pieńkowski i Wiktoria z Władyczańskich, brat Stefan był znanym fizykiem[potrzebny przypis].

Róże w wazonie, rok nieznany. Muzeum Narodowe w Warszawie.
Róże w wazonie, rok nieznany. Muzeum Narodowe w Warszawie.

W latach 1892–1895 uczył się malarstwa w Szkole Rysunkowej w Warszawie u Wojciecha Gersona, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Teodora Axentowicza i Leona Wyczółkowskiego. W 1898 roku wyjechał do Paryża, gdzie uzupełniał studia w Akademii Juliana, po czym kształcił się w Monachium i Rzymie. Podróżował do Francji, Włoch, Rosji i Brazylii.

Jako pedagog wykładał w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1909–1913. W 1916 roku organizował wystawę sztuki polskiej w Moskwie, mieszkał na Krymie. W 1918 roku objął katedrę malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” i Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków. Regularnie uczestniczył w wystawach Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, miał także wiele wystaw indywidualnych, m.in. w brazylijskiej Kurytybie 1925. 11 listopada 1937 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. Okres II wojny światowej spędził w Krakowie. Po inauguracji krakowskiej ASP 29 marca 1945 ponownie objął katedrę malarstwa, którą prowadził do śmierci.

Twórczość Ignacego Pieńkowskiego wykazuje silne związki z francuską sztuką postimpresjonistyczną. Do jego uczniów należeli m.in.: Tadeusz Kantor, Stanisław Borysowski, Tadeusz Brzozowski, Jan Cybis, Józef Gaczyński, Stefan Maciej Makarewicz.

Jego obrazy znajdują się w Muzeum Narodowym w Warszawie, Muzeum Narodowe w Krakowie, Muzeum Podlaskim w Białymstoku oraz w prywatnych kolekcjach. W Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu znajduje się stała wystawa poświęcona Ignacemu Pieńkowskiemu – jego obrazy prezentowane są tam wśród przedmiotów przeniesionych z dworu Pieńkowskich w Sutnie[2].

Był dwukrotnie żonaty: od 30 czerwca 1906 z Józefiną Alicją z Rogoszów, aktorką i literatką, później od 27 stycznia 1915 z malarką Ireną Marią z Ostrowskich (1887–1974), swoją studentką. Mimo dwóch małżeństw, pozostał bezdzietny.

Niektóre prace

  • Pejzaż z łódką
  • Pejzaż
  • Modelka z japońską parasolką
  • Prymule
  • Dalie
  • Martwa natura z dzbanem do wina
  • Żebracy
  • Portret kobiety z pomarańczami
  • Wieś tatrzańska

Przypisy

  1. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi na polu sztuki”.
  2. salonik ziemiański prof. Ignacego Pieńkowskiego (1877–1948). muzeumrolnictwa.pl. [dostęp 11 lutego 2019].

Bibliografia

  • książka pamiątkowa 175 lat nauczania malarstwa, rzeźby i grafiki w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych - Kraków 1994.

Linki zewnętrzne

{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Ignacy Pieńkowski
Listen to this article