Język koreański

język używany na Półwyspie Koreańskim / Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Język koreański (kor. 한국어, 조선말) – język narodowy Koreańczyków, urzędowy w Korei Południowej i Północnej, a także w chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Łącznie na świecie językiem tym posługuje się 77,2 mln ludzi[2], wliczając skupiska użytkowników w Chinach, Stanach Zjednoczonych, Japonii, Rosji i Kazachstanie[3].

Quick facts: Obszar, Liczba mówiących, Pismo/alfabet, Klas...
한국어 (han’gugŏ)
조선말 (chosŏnmal)
Obszar

Półwysep Koreański[1]

Liczba mówiących

77,2 mln[2]

Pismo/alfabet

hangul, hancha

Klasyfikacja genetyczna

Język izolowany (nienależący do żadnej rodziny językowej)

Status oficjalny
język urzędowy  Korea Północna,
 Korea Południowa
Organ regulujący Narodowy Instytut Języka Koreańskiego
UNESCO 1 bezpieczny
Ethnologue 1 narodowy
Kody języka
Kod ISO 639-1 ko
Kod ISO 639-2 kor
Kod ISO 639-3 kor
IETF ko
Glottolog kore1280
Ethnologue kor
GOST 7.75–97 коо 330
WALS kor
SIL KKN
Występowanie
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku koreańskim
Słownik języka koreańskiego
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Close
Quick facts: ...
Close

Oryginalny koreański system zapisu – hangul – jest alfabetem sylabicznym i fonetycznym. Coraz rzadziej spotyka się zapis znakami sinokoreańskimi hancha. Większość słów potocznie używanych w języku koreańskim jest pochodzenia rdzennie koreańskiego, jednakże ponad 50% ogólnego słownictwa ma źródła w koreańskim sposobie odczytania znaków chińskich. Koreański charakteryzuje się szykiem wyrazów SOV.