Kell Brook - Wikiwand
For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Kell Brook.

Kell Brook

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Ezekiel "Kell" Brook
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1986
Sheffield
Obywatelstwo brytyjskie
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 42
Zwycięstwa 39
Przez nokauty 27
Porażki 3
  1. Bilans walk aktualny na 14 listopada 2020.

Ezekiel "Kell" Brook (ur. 3 maja 1986 roku w Sheffield) – brytyjski bokser, były mistrz świata organizacji IBF w wadze półśredniej.

Początki

Pierwszą zawodową walkę stoczył 17 września 2004 roku w rodzinnym Sheffield. Zwyciężył wówczas na punkty Petera Buckleya.

7 kwietnia 2007 roku na Millenium Stadium w Cardiff zmierzył się z mającym polskie korzenie Karlem Davidem. W pierwszej rundzie był liczony, ale ostatecznie wygrał walkę przez TKO w 3 rundzie.

12 marca 2010 roku stoczył walkę z Polakiem Krzysztofem Bieniasem. Stawką pojedynku był tytuł WBO Inter-Continental w wadze półśredniej, a bój odbył się w Liverpoolu. Brook zdominował walkę i wygrał przez TKO w szóstej rundzie.

18 września 2010 roku spotkał się z Michaelem Jenningsem, a stawką walki oprócz tytułu WBO Inter-Continental był pas mistrza Wielkiej Brytanii. Zwyciężył przez TKO w 5 rundzie.

25 czerwca 2011 roku zmierzył się z byłym mistrzem świata Lovemore Ndou. Wygrał tę walkę wysoko na punkty.

8 października 2011 roku zawalczył z kolejnym Polakiem, Rafałem Jackiewiczem. Tym razem stawką był pas WBA Inter-Continental. Walkę wygrał przez TKO w szóstej rundzie.[1]

Walka o mistrzostwo świata IBF

16 sierpnia 2014 roku w StubHub Centre w Kalifornii stanął z pozycji obowiązkowego pretendenta do walki o tytuł mistrza świata federacji IBF z broniącym pasa Shawnem Porterem. Walka miała bardzo wyrównany przebieg, ale po dwunastu rundach sędziowie wskazali jako zwycięzcę Brooka (116-112, 117-111, 114-114)[1].

28 marca 2015 roku stanął do pierwszej obrony tytułu z Rumunem Jo Jo Danem. Wygrał przez RTD w czwartej rundzie.

W drugiej obronie mistrzowskiego tytułu zmierzył się z rodakiem Frankie Gavinem, wygrywając przez TKO w szóstej rundzie.

26 marca 2016 roku w Sheffield zwyciężył przez TKO w drugiej rundzie z Kevinem Bizierem.

Walka z Gołowkinem i utrata tytułu

10 września 2016 roku zmierzył się w Londynie z Giennadijem Gołowkinem (35-0, 32 KO), a stawką walki były mistrzowskie pasy federacji WBC, IBF i IBO w wadze średniej. Przez pierwsze cztery rundy dzielnie stawiał opór faworyzowanemu rywalowi, ale po piątej rundzie został poddany przez swój narożnik ze względu na pogłębiającą się kontuzję oka[2].

27 maja 2017 roku zawalczył na stadionie Bramell Lane w Sheffield z obowiązkowym pretendentem do tytułu mistrza świata federacji IBF, Errolem Spence Jr (21-0, 18 KO). Był liczony zarówno w dziesiątej, jak i jedenastej rundzie, ostatecznie przegrywając przez TKO w 11 rundzie. Do momentu przerwania sędziowie punktowali walkę 92-97, 94-94, 93-96 na korzyść jego rywala[3].

14 listopada 2020 w Las Vegas w walce o tytuł mistrza świata, przegrał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie z Terence m Crawfordem (37-0, 28 KO).

Problemy zdrowotne

We wrześniu 2014 roku podczas wakacji na Teneryfie został zaatakowany nożem w udo. Po operacji powrócił do pełnej sprawności[4].

W wyniku walki z Gennadijem Gołowkinem doznał urazu prawego oczodołu, który groził mu utratą wzroku[5].

Przypisy

  1. Redakcja, BROOK NIEZNACZNIE LEPSZY OD PORTERA, www.bokser.org [dostęp 2017-08-24].
  2. Gołowkin rozbił kolejnego rywala! Brook miał swoje momenty (WIDEO), „Polsat Sport” [dostęp 2017-08-24] (pol.).
  3. INTERIA.PL, Errol Spence Jr zrzucił Kella Brooka z tronu IBF [dostęp 2017-08-24] (pol.).
  4. Redakcja, KELL BROOK JUŻ NIE WRÓCI W TYM ROKU PO ATAKU NOŻEM, www.bokser.org [dostęp 2017-08-24].
  5. BROOK: PAMIĘTAŁEM O SŁOWACH CHIRURGA, ŻE MOGŁEM OŚLEPNĄĆ, www.bokser.org [dostęp 2017-08-24].
{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Kell Brook
Listen to this article