Mika Kojonkoski - Wikiwand
For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Mika Kojonkoski.

Mika Kojonkoski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Mika Kojonkoski
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1963[1]
Rauma

Mika Kojonkoski (ur. 19 kwietnia 1963 w Raumie w Finlandii) – fiński skoczek narciarski, trener i polityk.

Kariera skoczka

Jego największym sukcesem było 9. miejsce w zawodach Pucharu Świata w Chamonix w 1986 roku. Poza tym najwyżej klasyfikowany był w drugiej dziesiątce (zimą w sezonie 1985/86 oraz 1986/87).

Studia

Po zakończeniu kariery skoczka, przez dwa lata studiował matematykę na Uniwersytecie w Jyväskylä. Naukę tę jednak przerwał, by zająć się trenowaniem. Ukończył biologię sportu oraz studia psychologiczne na tej samej uczelni.

Kariera trenerska

Mika Kojonkoski jest jednym z najlepszych trenerów skoczków narciarskich na świecie. Potwierdzeniem tego jest m.in. wielokrotne zdobywanie przez niego tytułów „trenera roku”. Często wykorzystuje zdobytą wiedzę w dziedzinie psychologii.

Reprezentacja Austrii

Mika Kojonkoski w 1997 roku został trenerem reprezentacji Austrii, którym był do 1999 roku. W tamtym okresie jedynym liczącym się w światowej czołówce austriackim skoczkiem narciarskim był Stefan Horngacher. Pod wodzą Kojonkoskiego w reprezentacji Austrii nastąpił wyraźny postęp: pierwsze sukcesy odnosił Andreas Widhölzl. W 1999 roku został zastąpiony przez Aloisa Lipburgera.

Sukcesy podopiecznych Kojonkoskiego w Austrii w latach 1997-1999 (chronologicznie)

Medal Zawodnik Zawody Rok
Andreas Widhölzl Igrzyska olimpijskie 1998
 Austria Igrzyska olimpijskie 1998
Andreas Widhölzl Puchar Świata 1998
 Austria Puchar Narodów 1998
Andreas Widhölzl Puchar Świata w lotach 1998
 Austria Mistrzostwa świata 1999
 Austria Puchar Narodów 1999

Reprezentacja Finlandii

Następnie w 1999 roku Kojonkoski został trenerem reprezentacji Finlandii, która pod jego wodzą również odniosła sukcesy na międzynarodowych zawodach. Jednym z najlepszych zawodników reprezentacji Finlandii był Janne Ahonen, a sukcesy także odnosili: Risto Jussilainen i Matti Hautamäki. Po sezonie 2001/2002 odszedł z reprezentacji Finlandii, a jego następcą został Tommi Nikunen.

Sukcesy podopiecznych Kojonkoskiego w Finlandii w latach 1999-2002 (chronologicznie)

Medal Zawodnik Zawody Rok
Janne Ahonen Turniej Czterech Skoczni 2000
Janne Ahonen Mistrzostwa świata w lotach 2000
Janne Ahonen Puchar Świata 2000
Janne Ahonen Puchar Świata w lotach 2000
 Finlandia Puchar Narodów 2000
Janne Ahonen Turniej Czterech Skoczni 2001
Janne Ahonen Mistrzostwa świata 2001
 Finlandia Mistrzostwa świata 2001
 Finlandia Mistrzostwa świata 2001
Risto Jussilainen Puchar Świata 2001
Risto Jussilainen Puchar Świata w lotach 2001
 Finlandia Puchar Narodów 2001
Matti Hautamäki Turniej Czterech Skoczni 2002
Matti Hautamäki Igrzyska olimpijskie 2002
 Finlandia Igrzyska olimpijskie 2002
Matti Hautamäki Mistrzostwa świata w lotach 2002
Matti Hautamäki Puchar Świata 2002
 Finlandia Puchar Narodów 2002

Reprezentacja Norwegii

Następnie Kojonkoski został trenerem będącej wówczas w poważnej kryzysie reprezentacji Norwegii. Zawodnicy nie osiągali dobrych wyników i niemalże nie liczyli się na arenie międzynarodowej. Praca Kojonkoskiego zaczęła jednak przynosić szybkie efekty, kiedy to w sezonie 2002/2003 jedne z pierwszych zawodów w norweskim Trondheim okazały się wielkim norweskich skoczków. Również na mistrzostwach świata 2003 we włoskim Predazzo osiągali sukcesy: Tommy Ingebrigtsen zdobył wicemistrzostwo świata na skoczni normalnej, natomiast reprezentacja Norwegii zdobyła brązowy medal w konkursie drużynowym.

Najbardziej udanym okresem norweskiej kadry był sezon 2003/04, drużyna zajęła wtedy pierwsze miejsca we wszystkich konkursach drużynowych. Na drugim miejscu w ogólnej klasyfikacji PŚ uplasował się Roar Ljøkelsøy, a na trzecim Bjørn Einar Romøren. Na igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku norwescy skoczkowie wywalczyli brąz drużynowo, natomiast Lars Bystøl zdobył złoty i brązowy medal. Roar Ljøkelsøy dwukrotnie został mistrzem świata w lotach. Ponadto rekord świata (nieoficjalny) w długości skoku narciarskiego należy do Johana Remena Evensena (246,5 metra, Vikersund, 2011 r.). Na mistrzostwach świata w japońskim Sapporo w 2007 roku podopieczni Miki Kojonkoskiego zdobyli srebrny medal, natomiast Roar Ljøkelsøy wywalczył brązowy medal na dużej skoczni.

W sezonie 2006/07 Mika Kojonkoski odmłodził kadrę narodową, wprowadzając dwóch nowych zawodników – Andersa Jacobsena i Toma Hilde. Pierwszy z nich odniósł błyskawicznie duży sukces skokach narciarskich, wszedł do czołówki Pucharu Świata. Ostatecznie zajął 2. miejsce w generalnej klasyfikacji PŚ (pierwszy był wówczas Adam Małysz). Jacobsen jest też zwycięzcą 55. Turnieju Czterech Skoczni. W słabszym dla Norwegów sezonie 2008/09 podopieczni Miki Kojonkoskiego zdobyli na mistrzostwach świata w Libercu srebrne medale, a Jacobsen stanął na najniższym stopniu podium w konkursie indywidualnym. Na igrzyskach olimpijskich w 2010 roku norwescy skoczkowie zajęli 3. miejsce w zawodach drużynowych, a na mistrzostwach świata w lotach narciarskich przegrali jedynie z Austriakami.

Kojonkoski z Norwegami osiągał największe sukcesy, szczególnie w sezonie 2003/04, ale także w kolejnych latach. Ponadto w pierwszej dziesiątce Pucharu Świata zawsze znajdował się zawodnik z Norwegii. Od sezonu 2002/2003 drużyna zajmowała następujące miejsca w klasyfikacji końcowej Pucharu Narodów:

Kojonkoski po sezonie 2010/2011 odszedł z reprezentacji Norwegii[2].

Sukcesy podopiecznych Kojonkoskiego w Norwegii w latach 2002-2011 (chronologicznie)

Medal Zawodnik Zawody Rok
Tommy Ingebrigtsen Mistrzostwa świata 2003
 Norwegia Mistrzostwa świata 2003
 Norwegia Puchar Narodów 2003
Sigurd Pettersen Turniej Czterech Skoczni 2004
Roar Ljøkelsøy Mistrzostwa świata w lotach 2004
 Norwegia Mistrzostwa świata w lotach 2004
Roar Ljøkelsøy Puchar Świata 2004
Bjørn Einar Romøren Puchar Świata 2004
Roar Ljøkelsøy Puchar Świata w lotach 2004
 Norwegia Puchar Narodów 2004
Roar Ljøkelsøy Mistrzostwa świata 2005
 Norwegia Mistrzostwa świata 2005
Roar Ljøkelsøy Puchar Świata 2005
Roar Ljøkelsøy Puchar Świata w lotach 2005
 Norwegia Puchar Narodów 2005
Roar Ljøkelsøy Turniej Czterech Skoczni 2006
Roar Ljøkelsøy Mistrzostwa świata w lotach 2006
 Norwegia Mistrzostwa świata w lotach 2006
Lars Bystøl Igrzyska olimpijskie 2006
Roar Ljøkelsøy Igrzyska olimpijskie 2006
Lars Bystøl Igrzyska olimpijskie 2006
 Norwegia Igrzyska olimpijskie 2006
Bjørn Einar Romøren Puchar Świata w lotach 2006
 Norwegia Puchar Narodów 2006
Anders Jacobsen Turniej Czterech Skoczni 2007
Roar Ljøkelsøy Mistrzostwa świata 2007
 Norwegia Mistrzostwa świata 2007
Anders Jacobsen Puchar Świata 2007
Anders Jacobsen Puchar Świata w lotach 2007
 Norwegia Puchar Narodów 2007
 Norwegia Mistrzostwa świata w lotach 2008
Tom Hilde Puchar Świata w lotach 2008
 Norwegia Puchar Narodów 2008
Anders Jacobsen Mistrzostwa świata 2009
 Norwegia Mistrzostwa świata 2009
 Norwegia Puchar Narodów 2009
 Norwegia Igrzyska olimpijskie 2010
Anders Jacobsen Mistrzostwa świata w lotach 2010
 Norwegia Mistrzostwa świata w lotach 2010
 Norwegia Puchar Narodów 2010
Tom Hilde Turniej Czterech Skoczni 2011
 Norwegia Mistrzostwa świata 2011
 Norwegia Mistrzostwa świata 2011
 Norwegia Puchar Narodów 2011

Reprezentacja Chin

We wrześniu 2018 ogłoszono, iż Kojonkoski będzie wspomagał Chiny w przygotowaniach do Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2022[3]. Jego zadania zostały określone jako nadzorowanie pracy trzydziestu skoczków i wyszkolenie sześciu trenerów w ośrodku narciarskim w fińskim Kuopio[4]. Współpracownikami Kojonkoskiego zostali Janne Happonen i Pekka Niemelä[5]. W listopadzie 2018 początkujący chińscy skoczkowie i skoczkinie narciarskie rozpoczęli pierwsze treningi pod okiem Kojonkoskiego[6].

Życie prywatne

Mika Kojonkoski jest żonaty z Ulle. Ma troje dzieci: dwie córki – Rosę i Ripsę oraz syna – Rene. Interesuje się poezją i psychologią. Lubi grać w golfa. Ma posiadłość w Hiszpanii[7], gdzie spędza czas między sezonami.

Polityka

Angażuje się również w politykę, choć twierdzi, że nie jest w tym dobry. Przyznaje, iż nie interesuje go polityka sama w sobie, lecz wszystkie społeczne aspekty życia. Otrzymał również propozycję startu w wyborach do Parlamentu Europejskiego, jednak z niej nie skorzystał[8]. Zasiada z ramienia Partii Koalicji Narodowej w Radzie Miasta Kuopio[9].

W 2018 roku zakończył pracę w Fińskim Komitecie Olimpijskim[6].

Przypisy

  1. FIS: Mika Kojonkoski.
  2. Kojonkoski kończy pracę z norweskiim skoczkami [data dostępu: 2011-03-14]
  3. Adam Bucholz: Mika Kojonkoski pomoże Chińczykom w przygotowaniach do igrzysk w Pekinie. skijumping.pl, 2018-09-07. [dostęp 2018-11-13].
  4. Adrian Dworakowski: Chińczycy z nowym trenerem przygotowują się do zimy. skijumping.pl, 2018-09-19. [dostęp 2018-11-13].
  5. Adrian Dworakowski: Chińska ofensywa przed ZIO 2022. Młodzi skoczkowie z Azji szkolą się również w Norwegii. skijumping.pl, 2018-11-03. [dostęp 2018-11-13].
  6. a b Adam Bucholz: Chińscy skoczkowie dotarli już do Finlandii. skijumping.pl, 2018-11-10. [dostęp 2018-11-13].
  7. Kojonkoski rezygnuje z planu awaryjnego [data dostępu: 2005-01-20]
  8. Słynny trener nie dał się skusić politykom [data dostępu: 2011-03-24]
  9. Emil Bogumił: Wybory 2018. Od skoków narciarskich do polityki, czyli skoczkowie na listach wyborczych. Skijumper.pl. [dostęp 2020-04-23].
{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Mika Kojonkoski
Listen to this article