Stanisław Jacek Święcicki

polski duchowny katolicki, biskup / Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Stanisław Jacek Święcicki herbu Jastrzębiec (ur. ok. 1620 w Święcicach na Mazowszu[2], zm. w październiku 1696 w Skierbieszowie[3]) – polski ksiądz katolicki, biskup chełmski, archidiakon warszawski w latach 1663-1696[4], sufragan żmudzki, dziekan kijowski, oficjał gdański, scholastyk gnieźnieński, opat lubiński i kanonik kapituły katedralnej poznańskiej w latach 1690-1696[5], członek zakonu kanoników regularnych.

Quick facts: Data i miejsce urodzenia, Data i mi...
Stanisław Jacek Święcicki
Data i miejsce urodzenia

ok. 1620
Święcice na Mazowszu

Data i miejsce śmierci

października 1696
Skierbieszów

Biskup chełmski
Okres sprawowania

1677-1696

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

łaciński

Nominacja biskupia

20 marca 1651[1]

Sakra biskupia

kwiecień 1651

Close
Quick facts: Data konsekracji, Konsekrator, Konsekrowani b...
Sukcesja apostolska
Data konsekracji

kwiecień 1651

Konsekrator

Piotr Parczewski

Close

Był prałatem gnieźnieńskim, a także przeorem kanoników regularnych w Czerwińsku[6]. W 1651 został biskupem sufraganem żmudzkim i tytularnym Spiga w Hellesponto[1], a 8 lutego 1677 został mianowany biskupem chełmskim[7]. Często odwiedzał podległe mu parafie i starał się dotrzeć do wszystkich wiernych. Zwołał IV synod diecezjalny na którym rozważano problemy nabożeństw i sakramentów świętych. W 1696 został biskupem chełmińskim, ale nie zdążył objąć tej diecezji. Umarł w Skierbieszowie, został pochowany w kościele pojezuickim w Krasnymstawie.