For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Wikipedysta:Steifer/brudnopis.

Wikipedysta:Steifer/brudnopis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Kazimierz Żuromski[edytuj | edytuj kod]

"Musze tu jeszcze wspomnieć o jednym dziwnym typie, jaki 2pułk strzelców konnych stacjonujący w Hrubieszowie obdarzył nas na czas manewrów. Otóż w pułku tym był rotmistrz Żuromski, oficer z armii rosyjskiej. Podobno był już za cara rotmistrzem, po wojnie wstąpił do WP i dotąd nie awansował. Człowiek ten postawny, może 100 kilogramowy albo i więcej, był nadzwyczajnym pijusem, jakiego nigdy przed tym ani dotąd nie widziałem. Potrafił pić tyle ile mu się dało i to nie małymi kieliszkami, lecz literatkami tzw. „rotmistrzowskimi“. Mimo to nigdy nie był pijany. Potrafił przy tym zjeść tyle, ile nie zjadłoby dwóch a nawet trzech chłopów. Oczywiście taki kirus nie mógł awansować, to też robił podobno w pułku różne burdy. Dowódca 2psk. miał z nim dużo kłopotu i odbierał mu kolejno pełnione funkcje (dcy szwadronu, kwatermistrza i jeszcze coś tam więcej). Ministerstwo Spraw Wojskowych jakoś powoli załatwiało jego zwolnienie z wojska na emeryturę, gdyż w tym czasie nie miał jeszcze odpowiedniego wieku. Przypuszczalnie miał w tym roku około 42-44 lata, a więc trzeba było go zwolnić w inny sposób, przez komisje lekarską. Na czas szkoły ognia wysłano go do 27pap., a po powrocie 27pap, do Garnizonu wrócił na krótko do Hrubieszowa, a stąd do naszego pułku na cały czas manewrów. Nie robił absolutnie nic, wiedział przecież dokładnie, że po manewrach MSWojsk wezwie go na komisję lekarską, która napewno znajdzie w nim takie schorzenia, które uznane będą za podstawę do zwolnienia. I tak się też stało – jeszcze w 1930r. rotmistrz – kirus nad kirusami, pożegnał się z wojskiem" (pamiętnik mjr. Władysława Borowika)


Heraldyka polska – dział heraldyki zajmujący się herbami polskimi, badający m.in. historię powstania i używania herbów w Polsce, polskie cechy herbów i reguły heraldyczne, pod wieloma względami różne się od heraldyki innych państw europejskich.

Ze względu na specyficzny rozwój społeczeństwa feudalnego w Polsce prowadzący do objęcia przywilejami szlacheckimi szerokiego grona osób, także ze względu na odmienną historię i bliższe kontakty z ludami azjatyckimi, być może ze względu dłuższe funkcjonowanie niż na Zachodzie pozostałości ustroju plemiennego heraldyka polska posiada kilka cech zasadniczo odróżniających ją od heraldyki w innych krajach.

Zawołanie – akustyczny element heraldyczny, występujący obok elementów wizualnych herbu. Było pozostałością po rodowych zawołaniach bojowych, zwołujących współrodowców do lub w czasie boju. Podobne zawołania występowały też na Zachodzie (np. slynne "Montjoie!" królów Francji, czy w zawołaniach bojowych klanów szkockich.

Równość – ze względu na przywiązanie szlachty właściwej do zasady równości w obrębie stanu, heraldyka polskiej szlachty właściwej pozbawiona jest elementów mogących naruszać tę równość. Zgodnie z prawem w Rzeczypospolitej zakazane były zagraniczne tytuły arystokratyczne i ordery, a także ich odzwierciedlenie w herbach. Jedyną zwyczajowo przyjętą koroną w herbie była korona szlachecka. Jedyny wyjątek w zasadach równości było dopuszczenie używania tytułu księcia dla nielicznej grupy dynastycznych książąt piastowskich, litewsko – ruskich i tatarskich. Była to jednak różnica czysto honorowa, nie pociągała ona za sobą żadnych przywilejów. Rzadko stosowano również w polskiej heraldyce inne elementy herbu – jak trzymacze heraldyczne czy dewizy herbowe.

Rody herbowe – występujące tylko w Polsce zjawisko używania jednego herbu, w niezmienionej postaci przez wiele, czasem kilkaset rodzin, często ze sobą nie spokrewnionych. W zachodniej Europie herb przyługuje tylko jednej, konkretnej rodzinie, niekiedy (Anglia, Szkocja) tylko jednej osobie. Stąd w wielu krajach funkcjonuje niekiedy kilka tysięcy herbów rodowych, w Polsce natomiast rdzennych herbów jest zaledwie ok. 300. Nie istnieją poza Polską nazwy herbów, herb określa się nazwiskiem rodziny lub osoby do której należy. Rodziny używające tego samego herbu tworzyły w Polsce tzw. ród herbowy (pol. herbowni) , obecnie niekiedy porównywany z klanem.

Godła heraldyczne – charakterystyczne dla polskich herbów to podkowy, krzyże, strzały, półksiężyce, gwiazdy. Często występują w nich znaki, przypominające gmerki czy pismo runiczne. Stało się to podstawą do odrzuconej już teorii Franciszka Piekosińskiego o runicznym pochodzeniu polskich herbów.

Jednocześnie dużo rzadziej niż w heraldyce zachodnioeuropejskiej stosowane są figury heraldyczne.

Klejnot herbowy jest zwykle uboższy od zachodnioeuropejskich. Najczęściej powtarzają się niezmienione w wielu różnych herbach pióra strusie lub pawie. Jest to wynik niesumienności wydawców dawnych herbarzy, którzy w druku ujednolicili herbowe klejnoty. Pierwotne klejnoty polskich herbów były niemniej bogate i fantazyjne od zachodnich.

Herby złożone – w polskiej heraldyce odzwierciedlały zazwyczaj związki krwi, herby małżonków, matki, dziadków, w innych krajach zazwyczaj wiązały się z zwierzchnictwem lennym. W Polsce herby złożone oddające zwierzchnictwa lenne występują w heraldyce królewskiej i książęcej.

Szlacheckość heraldyki polskiej wiąże się panującym w dawnej Polsce monopolem szlachty na posiadanie herbów. W innych krajach posiadanie i używanie herbu nie było przywilejem tylko szlachty, herby mieli mieszczanie a niekiedy i chłopi. W Polsce herby mieszczańskie były rzadsze a chłopskie prawie nieznane.

Barwy herbów polskich są związane jak i w heraldykach innych krajów, w znacznym stopniu z barwami herbu i flagi państwowej, stąd częste stosowanie jako tynktury czerwieni, a jako metalu srebra. Rzadkie są w polskich herbach futra.

Blazonowanie specyficznie polskie nie wykształciło się w pełni, może przez brak instytucji heroldii w dawnej Polsce, a może zostało zapomniane. W okresie rozbiorów przyjmowano zasady opisywania herbów wg reguł państw zaborczych i zwykle w ich językach. Jednak przetrwało sporo staropolskich określeń heraldycznych – zwłaszcza nazwy swoistych godeł (np.pol. wręby, krzywaśń, łękawica).

Sprawa Rafała Pietrzaka

Rafał Pietrzak ur. w Łodzi, syn łódzkiej plastyczki Barbary Pietrzak[1], emigrant, od lat 80 XX w. zamieszkały w Stanach Zjednoczonych (dokąd przybył za namową swego dalekiego kuzyna — Johna Bergmana).

Po osiedleniu się w Teksasie żył w konkubinacie z Berthy Alvarenga, emigrantką z San Salwadoru z którą chciał sie ożenić[2]. W listopadzie 1996 oskarżony i aresztowany pod zarzutem brutalnego molestowania nieletniej pasierbicy[2]. Przyczyną oskarżenia przez urzędniczki Służb Ochrony Dziecka (Child Procetive Services-CPS) było to, iż według swoich słów oskarżony obmył, także w intymnych miejscach, skaleczoną przy rowerowym wypadku 4 letnią pasierbicę Dorothy [3][4]. Służby Ochrony Dziecka i prokuratura próbowały dowieść, że Rafał także zgwałcił Doris. Badania lekarskie tego nie potwierdziły. Na każdym etapie śledztwa Rafał powtarzał ,że jest niewinny. Początkowo broniły go także konkubina, Bertha, i jej córka, Dorothy, ale Bertha później została zastraszona przez prokuratorkę i przestała bronić Rafała. Problem stanowili natomiast adwokaci. Początkowo obroną Rafała Pietrzaka zajmował się adwokat z wyboru, z którego usług zrezygnowano[5]. Podczas procesu obrońcą był przyjaciel Johna Bergmana — Ronald Danforth. Adwokat ten wcześniej nie uczestniczył w procesach karnych a tylko zajmował się drobnymi sprawami z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego. Chociaż otoczenie Rafała Pietrzaka zgłaszało zastrzeżenia co do tego obrońcy, to John Bergman przekonał Rafała i Berthę, że będzie to najlepszy adwokat. W procesie nie udowodniono Rafałowi Pietrzakowi gwałtu, mimo to został skazany na 30 lat więzienia, ponieważ obrońca Rafała Pietrzaka popełnił liczne błędy i dał się zakrzyczeć prokuratorce[6]. Możliwość apelacji zaniedbał prawnik Pietrzaka (współpracownik Ronalda Danfortha) — za późno złożył zapowiedź apelacji. Rafał Pietrzak od grudnia 1996 siedzi w więzieniu w Teksasie. W jego obronie występowały organizacje polonijne [7], organizacje społeczne, oraz rodzina w Polsce. Według niektórych źródeł powodem oskarżenia i skazania Pietrzaka mogło być jego polskie pochodzenie[8][9]. Jedynym polskim politykiem, który próbował interweniować w tej sprawie u władz amerykańskich był Lech Kaczyński, jako minister sprawiedliwości [10] Jego historię opisał Marcin Fabjański w reportażu “Zły dotyk" (tekst ukazał się w “Gazecie” z 5-6 sierpnia 2000 r. i w książce “Zły dotyk”. Reportaże roku 2000”).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. (...)zrozpaczona i znękana walką o syna Basia zmarła trzy lata temu(...) (t.j. w 2005)
  2. a b Przed wyrokiem
  3. Różne źródła różnie podają wiek dziewczynki, od 12 do 4 lat, najczęściej powtarza się wiek 4-5 lat, co wydaje się prawdopodobne, gdyż 12 letnie dziecko potrafiło by obmyć się po drobnym wypadku samodzielnie
  4. Zgodnie z prawem stanu Teksas (http://www.bakers-legal-pages.com/pc/22021.htm) dotykanie gołą ręką narządów płciowych dziecka jest uważane za molestowanie seksualne, ale w tych okolicznościach Rafał Pietrzak miał szansę na uniewinnienie przy właściwej obronie.
  5. W źródłach najczęściej powtarzane jest twierdzenie Berthy Alvarengi, że wynikało to z nieprofesjonalnego postępowania adwokata, ale coraz częściej pojawia się teza, że rzeczywistą przyczyną była namowa Johna Bergmana.
  6. RECOGITO 10 - Z internetowej Poczty
  7. Pomocna dłoń Polonii
  8. Magdalena Kalkowska: 30 lat więzienia, Recognito 10
  9. Zły dotyk - 10 lat później
  10. Miłada Jędrysik: Nie ma lepszych obywateli, Gazeta Wyborcza

Linki zewnętrzne

{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Wikipedysta:Steifer/brudnopis
Listen to this article

This browser is not supported by Wikiwand :(
Wikiwand requires a browser with modern capabilities in order to provide you with the best reading experience.
Please download and use one of the following browsers:

This article was just edited, click to reload
This article has been deleted on Wikipedia (Why?)

Back to homepage

Please click Add in the dialog above
Please click Allow in the top-left corner,
then click Install Now in the dialog
Please click Open in the download dialog,
then click Install
Please click the "Downloads" icon in the Safari toolbar, open the first download in the list,
then click Install
{{::$root.activation.text}}

Install Wikiwand

Install on Chrome Install on Firefox
Don't forget to rate us

Tell your friends about Wikiwand!

Gmail Facebook Twitter Link

Enjoying Wikiwand?

Tell your friends and spread the love:
Share on Gmail Share on Facebook Share on Twitter Share on Buffer

Our magic isn't perfect

You can help our automatic cover photo selection by reporting an unsuitable photo.

This photo is visually disturbing This photo is not a good choice

Thank you for helping!


Your input will affect cover photo selection, along with input from other users.

X

Wikiwand 2.0 is here 🎉! We've made some exciting updates - No worries, you can always revert later on