Willie Pastrano - Wikiwand
For faster navigation, this Iframe is preloading the Wikiwand page for Willie Pastrano.

Willie Pastrano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Willie Pastrano
Pełne imię i nazwisko Wilfred Raleigh Pastrano
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1935
Nowy Orlean
Data i miejsce śmierci 8 grudnia 1997
Nowy Orlean
Obywatelstwo Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Wzrost 178 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 83
Zwycięstwa 62
Przez nokauty 14
Porażki 13
Remisy 8

Willie Pastrano, właśc. Wilfred Raleigh Pastrano (ur. 27 listopada 1935 w Nowym Orleanie zm. 8 grudnia 1997 tamże[1]) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii półciężkiej.

Był grubym chłopcem. Aby sobie z tym poradzić, zaczął trenować boks ze swym przyjacielem, którym był inny przyszły mistrz świata w boksie Ralph Dupas[2]. W 1951, gdy miał 16 lat, rozpoczął karierę zawodowego boksera. Walczył zasadniczo w kategorii półciężkiej, chociaż mierzył się również z wieloma bokserami wagi ciężkiej, a także średniej. Jego trenerem był Angelo Dundee[2].

W 1955 pokonał byłego mistrza świata wagi półciężkiej Joeya Maxima, a także znanego boksera wagi ciężkiej Rexa Layne'a. W 1958 wygrał i przegrał z Anglikiem Brianem Londonem, który później dwukrotnie walczył o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej. W 1962 pokonał Toma McNeeleya i zremisował z byłem mistrzem świata wagi półciężkiej Archiem Moore'em.

1 czerwca 1963 w Las Vegas Pastrano niespodziewanie zdobył tytuł mistrza świata w kategorii półciężkiej, wygrywając niejednogłośnie z dotychczasowym mistrzem Haroldem Johnsonem[3][4]. Następnie przegrał towarzyską walkę z Gregorio Peraltą z Argentyny i wygrał, również w walce towarzyskiej, z Mikiem Holtem. 10 kwietnia 1964 w Nowym Orleanie Pastrano obronił tytuł wygrywając z Gregorio Peraltą przez techniczny nokaut w 6. rundzie[5]. Po raz drugi walczył skutecznie w obronie pasa 30 listopada tego roku w Manchesterze, gdzie pokonał przez techniczny nokaut w 11. rundzie Terry'ego Downesa[6].

30 marca 1965 w Madison Square Garden w Nowym Jorku Pastrano przegrał przez techniczny nokaut w 9. rundzie z José Torresem i stracił tytuł mistrza świata[7]. Była to jego ostatnia walka zawodowa.

Po zakończeniu kariery pięściarskiej Pastrano popadł w nałóg heroinowy, który udało mu się przezwyciężyć. Pracował potem z bokserską młodzieżą[1][8]. Zmarł w wieku 62 lat.

Został wybrany w 2001 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy

Przypisy

  1. a b Bob Mee. Obituary: Willie Pastrano. „The Independent”, 1997-12-10 (ang.). [dostęp 2015-02-26]. 
  2. a b Norman Marcus, Willie Pastrano: “Survival of the Fleetest”, boxing.com, 31 października 2012 [dostęp 2019-05-05] (ang.).
  3. Barry J. Hugman, 1963-06-01 Willie Pastrano w pts 15 Harold Johnson, Convention Centre, Las Vegas, Nevada, USA – WORLD, boxrec.com [dostęp 2015-02-26] (ang.).
  4. Pastrano Wins Title With Upset Decision. „Eugene Register Guard”, 1963-06-02 (ang.). [dostęp 2015-02-26]. 
  5. Barry J. Hugman, 1964-04-10 Willie Pastrano w rsc 6 (15) Gregorio Peralta, Municipal Auditorium, New Orleans, Louisiana, USA – WORLD, boxrec.com [dostęp 2015-02-26] (ang.).
  6. Barry J. Hugman, 1964-11-30 Willie Pastrano w rsc 11 (15) Terry Downes, Belle Vue, Manchester, England – WORLD, boxrec.com [dostęp 2015-02-26] (ang.).
  7. Barry J. Hugman, 1965-03-30 Jose Torres w rsc 9 (15) Willie Pastrano, Madison Square Garden, Manhattan, NYC, New York, USA – WORLD, boxrec.com [dostęp 2015-02-26] (ang.).
  8. Willie Pastrano, Louisiana Sports Hall of Fame [dostęp 2015-02-26] (ang.).

Linki zewnętrzne

{{bottomLinkPreText}} {{bottomLinkText}}
Willie Pastrano
Listen to this article